Naïviteit

Aanstaande donderdag 17 januari wordt naar alle waarschijnlijkheid de openbare biecht van Lance Armstrong uitgezonden. Hij volgt mijn advies op en probeert een eerste stapje te maken op weg naar rehabilitatie. Ik ga ervan uit dat hem dat zal lukken. De liefde van het Amerikaanse volk heeft een deuk opgelopen, maar is niet verdwenen. Daarvoor is zijn verhaal, hoe gemanipuleerd ook, veel te mooi.

De verwachting is dat Lance tijdens de opnames van zijn vraaggesprek met Oprah Winfrey geen volledige openheid van zaken zal geven. Hij zal toegeven zijn hele carriere doping te hebben gebruikt, maar zal geen boter bij de vis geven. Hij zal, tranen terugdringend, vertellen dat er geen andere manier was om als Amerikaan toe te treden tot het Europese coureursgilde. Enzovoort, enzovoort. Ik zal kijken.

Afgelopen zaterdag publiceerde de Volkskrant een stuk van Bert Wagendorp waarin hij het opneemt voor Armstrong. Hij vindt dat doping het wielrennen - met alle 'bovenmenselijke' inspanningen - geloofwaardig maakt en dat de verhalen over doping extra romantiek toevoegen aan de toch al zeer poetische sport. Ik ben het niet met hem eens.

Tot halverwege de jaren '80 ga ik nog een stuk met hem mee. Knullig gedoe met amfetamine en testosteron, hoewel ook toen waarschijnlijk slachtoffers zijn gemaakt. Ook toen voelden jonge talenten zich waarschijnlijk door trainers/begeleiders gedwongen om de spuit te pakken. Het probleem werd echter pas echt groot met de komst van EPO. Dat werkte echt, de meningen van professoren Cohen en Kuipers ten spijt! Kijk naar Lance Armstrong. Met EPO kun je van een talentvol renner voor de eendagskoersen een groot tijdrijder en klimmer maken die zeven keer achter elkaar de gele trui op de Champs Elysees aan mag trekken.

Geldschieters zagen dat koersen misschien wel waren te manipuleren. Veel geld = veel doping = veel overwinningen. Het risico van de investering daalde, de opbrengst steeg. Belangen namen toe, sponsoren stonden te springen. Armstrong garandeerde een miljoenenindustrie aan fietsen, brillen en helmen in het onontgonnen Amerika. Niks romantiek, pure business.

Wagendorp vindt dat we Armstrong met rust moeten laten en doping in het wielrennen moeten accepteren. Hij vindt dat Hamilton en Landis zich onterecht opstellen als slachtoffers. Met dat laatste ben ik het hartgrondig eens. Alle toenmalige US Postal rijders hebben goed kunnen verdienen aan hun intimiderende baas en betuigden pas spijt toen dat onvermijdelijk werd. Bert Wagendorp vergeet echter de echte slachtoffers. Bijvoorbeeld Christophe Bassons, die de Tour van 1999 op verzoek van zijn ploegleider verliet nadat hij de prestaties van de Amerikaan in een column in twijfel had getrokken en door Armstrong geïntimideerd werd.

Hoe zou de mening van Bert luiden als Christophe Bassons, die Monsieur Clean werd genoemd, zijn zoon was geweest? Een zoon die droomde van een professionele carriere, maar die zijn integriteit bewaakte. Wat zou Bert Wagendorp tegen zijn zoon zeggen? Zoek maar een andere baan? Wagendorp bekijkt de situatie mijns inziens teveel vanuit het perspectief van de journalist, die 'leeft' van slecht nieuws en gebrek aan integriteit. Als iedereen alleen maar integer zou zijn zouden de kranten een stuk dunner worden. Een soort Sonja's Goed Nieuws Show.

Ik verwijt Armstrong niet zijn EPO-gebruik. Velen gingen hem voor en velen volgden hem. Wat ik hem (en vele anderen) verwijt zijn de maffiapraktijken waarmee hij de restjes integriteit in de sport wilde uitroeien. Als Armstong mijn zoon was zou ik hem het dopinggebruik nog kunnen vergeven. Ik zou wel moeten concluderen dat tijdens de opvoeding het onderwerp Gewetensvorming onvoldoende aan bod zou zijn gekomen.

Brief aan Boogerd

Beste Michael,
Het is kerstmis 2012, je hebt de kerstboom vast mooi opgetuigd. Toch denk ik niet dat je helemaal rustig bij het haardvuur zit. De afgelopen maanden moeten een hel zijn geweest. Nadat je stopte met wielrennen moet je gehoopt hebben op een rustiger bestaan. Je genoot natuurlijk met volle teugen van het verblijf tussen alle wereldsterren, maar wat kostte het een moeite om daar te komen en te blijven!
De EPO was nog gemakkelijk, ook het onder de 50 houden van je hematocriet had je vlot in de vingers. Die ergerlijke EPO-test verstoorde de status quo. Iedereen moest op zoek naar hobby-hematologen voor hand- en spandiensten. Het verval van Armstrong moet ook pijn hebben gedaan. Wat keek je tegen hem op en wat was je trots dat hij je een goeie peer vond. Jij wist ook wel dat de winst op La Plagne een cadeautje van de Texaan was. De manier waarop hij naar Sastre reed deed je de angst om het hart slaan. In een vloek en een zucht zou hij de Spanjaard achter zich laten en zich in je achterwiel nestelen. Hij zou wraak nemen op de manier waarop je hem de winst in de Amstel Gold Race had ontnomen. Maar nee, hij hield in en zei achteraf strelend: "Mike rode his ass off today, he deserved the win". Je glom.
De geruchten waren er al jaren, maar dit jaar stortte het kaartenhuis in. In de affaire Rasmussen kon je nog redelijk buiten schot blijven, hoewel niemand je echt geloofde toen je "Nee, nooit" antwoordde op de vraag van Mart of je ooit doping had gebruikt. Jammer dat Rasmussen geen deal kon sluiten met Rabo. Dat was voor iedereen beter geweest, mogelijk had het jou zelfs nog een baan binnen de ploegleiding opgeleverd. Waarom Erik Dekker wel en jij niet!?!? Bah!
Dan die ellendelingen Landis en Hamilton. De druppels die de emmer deden overlopen. De emmer liep niet alleen over, hij viel om.
Lance houdt vol, maar is van held in stakker veranderd. Beste Mike, volg zijn voorbeeld niet! Zelfs Mart schreef al zijn apologie in de vorm van een brief aan Armstrong. Een tikje ongeloofwaardig, maar hij probeert voor zichzelf te redden wat er te redden valt.
Stel je voor, Mike. Je gaat met Mart voor de camera zitten, doet jouw verhaal en wordt de Nederlandse Tyler Hamilton. De telefoon zal weer rinkelen als vroeger, je wordt weer een graag gezien gast op radio en TV. Een boek is onvermijdelijk. Niet dat immens treurige "Sterren dansen op ijs" of pathetische voornemens ooit een wielerploeg op te zetten.
Het is kerst, Mike. De timing zou perfect zijn.

Demasqué

Ik heb een afspraak in Amsterdam en rijd met 200 km/hr over de A2. Het gezelschap op de plaats van bestemming vindt dat ik er opvallend snel ben en complimenteert me uitbundig. Helaas hebben 27 mensen mij veel te hard zien rijden. Vijf ervan reden zelf ook te hard, maar zijn niet gepakt. Jammer genoeg ben ik wel drie keer geflitst, en hoewel duidelijk is dat het om mij gaat zijn de foto's door technische onvolkomenheden een tikje onscherp. Ik ontken en huur prof. mr. Geert-Jan Knoops in als advocaat.

"Geert-Jan Knoops is hoogleraar internationaal recht en advocaat bij Knoops' advocaten te Amsterdam". Dat stond onder het opiniestuk over de affaire Armstrong in de NRC van afgelopen weekend (pagina 13). Hoogleraar. Professor Knoops. Het MOET dus wel waar zijn wat hij zegt. Kan niet anders, hij heeft er immers voor doorgeleerd.

Knoops vindt dat het bewijs tegen Armstrong op eerlijke wijze moet zijn verkregen en dat Armstrong een eerlijke kans moet krijgen zich te verdedigen. Het bewijs uit de gigantische hoeveelheid getuigenverklaringen wordt volgens hem ten onrechte geacht ondersteund te worden door verdachte bloedwaarden waarbij een "ongebruikelijke" antidopingtest is gebruikt. Als argument voor de verdediging voert Knoops de "500 à 600" negatieve dopingtests aan, die Armstrong tijdens zijn carriere onderging.

De hoogleraar Internationaal Recht is slecht ingelezen. Het getal van 500-600 komt van Armstrong zelf en zijn advocaten. Kritisch onderzoek toonde aan dat hij niet 500-600, maar 'slechts' een stuk of 250 (maximaal). Hij vergeet ook dat inmiddels een heel peloton aan renners dope-gebruik heeft toegegeven, zonder ooit positief te zijn bevonden. Verschillende onderzoekers vinden overigens de gebruikte dopingtest helemaal niet ongebruikelijk. Knoops stelt zich op als een echte jurist door de test "ongebruikelijk" te noemen in de periode tussen wetenschappelijk geaccepteerd en juridisch aanvaardbaar. Wetenschappelijke onderzoekers zoals onder andere Michael Ashenden (47 wetenschappelijke publicaties op gebied van doping) zijn het niet met hem eens.

Professor Knoops vindt het verder onaanvaardbaar dat vijf ploeggenoten hun verklaringen hebben afgelegd in ruil voor strafvermindering. Gebeurt dacht ik wel vaker, maar goed, we strepen ze door. Houden we over: min of meer identieke of elkaar ondersteunende verklaringen van 22 individuen. Twee-en-twintig!

Tenslotte is onze hoogleraar van mening dat de USADA-regels niet deugen. Het feit dat Armstrong zich niet verdedigt mag niet worden geïnterpreteerd als een schuldbekentenis. Dat hoeft ook niet - er is genoeg ander bewijs - maar hij vergeet dat Armstrong diezelfde regels ieder jaar accepteerde en onderschreef bij de aanvraag van zijn licentie. Sterker nog, Armstrong was zelfs indirect betrokken bij de opstelling ervan.

Ik denk dat Geert-Jan haast had. Beter was het geweest nog even achter de oren te krabben, alle informatie tot zich te nemen en het stuk eens te herlezen. Dan had hij ook publicatie van de joekel van een taalfout in de eerste regel van de tweede alinea kunnen voorkomen.

Luis in de pels

Afgelopen week vond in Parijs de presentatie van het parcours van de Tour van 2013 plaats. Geweldige ronde, twee keer Alpe d'Huez, Mont Ventoux. Het kan niet op. Helaas geen Bradley Wiggins, die kiest voor de Giro. De presentatie werd uiteraard volledig overschaduwd door de affaire rond US Postal en het USADA rapport.

Journalisten hebben veel te verduren gehad de afgelopen weken. Ze werden beschuldigd van het achterwege laten van kritische vragen aan wielrenners zoals Armstrong. Een aantal kranten reageerde door een manifest te schrijven waarin ze beloven te vechten voor een schone sport. Gio Lippens schreef vandaag op zijn blog dat hij dat onzin vindt; journalisten moeten juist onafhankelijk zijn, moeten een "luis in de pels" zijn. Hij vindt dat de kranten in kwestie (Gazzetta dello Sport, l'Equipe en Het Nieuwsblad) teveel commerciele belangen hebben om een dergelijke rol te vervullen.

Mijns inziens zijn die kranten juist gebaat bij schone sport. De dopingaffaires schrikt sponsors af en brengt de door de kranten georganiseerde/gesponsorde wedstrijden in gevaar. Bovendien lijken de meeste journalisten de 'luis-in-de-pels' functie te zijn vergeten. Ze verwarren journalistieke 'veroordeling' met juridische aanklacht. Niet helemaal onbegrijpelijk, gezien de claim die ook Armstrong tegen de Sunday Times indiende (en die geschikt werd voor een miljoen dollar). Slechts een handjevol journalisten, de types Paul Kimmage, David Walsh en Mark Miserus zijn hun vak trouw.

Laten we Contador als voorbeeld nemen. Nog steeds zijn er journalisten die het belachelijk vinden dat Contador geschorst werd in verband met de kleine hoeveelheid clenbuterol die in zijn bloed werd gevonden. Ze namen kritiekloos zijn idiote verklaring van de besmette biefstuk over. Dat er in Europa al jarenlang geen clenbuterol meer in koeienbiefstuk wordt gevonden, schoven ze terzijde. Veel deden net of Contador jarenlang voorbeeld heeft gestaan voor de Schone Wielrenner. Ze vergeten een aantal dingen:

- Een van Contadors beste vrienden en persoonlijke trainer is Pepe Marti, de drugsrunner van US Postal (nu levenslang geschorst door USADA).
- Contador reed bij Once, Liberty Seguros, Discovery Channel, Astana, Saxo Bank. Ploegleiders respectievelijk Manolo Saiz, Johan Bruyneel en Bjarne Riis. Need I say more?
- De initialen AC werden gevonden op een bloedzak bij Fuentes.
- Contador deed (in dienst van Johan Bruyneel) samen met Rasmussen een sprintje bergop in een Pyreneeen-rit in 2006. "Not normal", zou Armstrong zeggen.
- In het 'clenbuterol-bloed' werd een hoge concentratie plastificeerder gevonden. Niet op dopinglijst, maar kan alleen in het bloed komen na een transfusie.
- In een interview van vorige week zei Alberto dat hij het bewijs tegen Armstrong niet overtuigend vond, want volgens hem alleen gebaseerd op getuigenverklaringen.

Welke 'luis in de pels' gelooft nog in Contadors onschuld en is bereid met wat kritische vragen de stralende glimlach van Alberto te doorbreken?

Nationale trots

Pat McQuaid opperde kort na het bekend worden van het USADA rapport dat het misschien tijd wordt voor een soort waarheidscommissie. Alle renners die iets op te biechten hebben zouden zonder angst voor represailles voor de commissie kunnen verschijnen, teneinde schoon schip te maken met het verleden. Hij trok het plan vrij snel weer in. Het lijkt me ook niet haalbaar. Anders dan bij de waarheidscommissie die na de val van het apartheidsregime werd ingesteld in Zuid-Afrika, hebben spijtoptanten in het wielrennen niets te winnen en alles te verliezen

KNWU voorzitter Marcel Wintels vindt het idee wel aantrekkelijk. Als een van de weinige personen in de wielersport lijkt Wintels een integere man. Hij stelde voor om bij gebrek aan internationale waarheidscommissie dan maar een nationale commissie in te stellen, om in ieder geval het vertrouwen van het Nederlandse publiek trachten terug te winnen.

In de NRC van 23 oktober bleek dat Wintels niet alleen staat. Ook ex-coryfee Michael Boogerd vindt het een prima plan: "Als er zo'n commissie komt, dan ga ik zitten. Laten iedereen zijn verhaal doen." Ik vraag me af hoe ik zou antwoorden, als ik - naar eigen zeggen -  mijn hele leven nooit doping had gebruikt en er bij de Rabobank ook nooit iets van gezien of gehoord had. "Ik ga zitten" zou niet mijn eerste reactie zijn. Meer van: "ik zou wel benieuwd zijn" of iets dergelijks.

Ik geef toe dat ik tot enkele jaren geleden veel wielrenners wantrouwde, maar niet onze eigen Michael Boogerd. Zo'n charmante knul, zo openhartig en ontwapenend. Die moest wel integer zijn. Dat Boogerd onze enige hoop in bange wielrendagen was zal meegespeeld hebben. Die anderen gebruiken, toch niet onze Boogie!!

Boogerd fietste van 1993 tot 2007, een prachtige tijd. Hij reed sinds 1996 voor Rabobank, in gezelschap van onder andere Rasmussen, Dekker, Leipheimer, Menchov en Sanchez. Een kleine greep uit zijn grote hoeveelheid uitslagen:

- 1998 Tour de France: Pantani, Ullrich, Julich, Rinero, Boogerd

- 1999, Amstel Gold Race: Boogerd, Armstrong, Misaglia

- 1999, LBL: Vandenbroucke, Boogerd, Den Bakker

- 2003, Amstel Gold Race: Vinokourov, Di Luca, Boogerd

- 2004, LBL: Rebellin, Boogerd, Vinokourov

- 2004, Ronde van Lombardije: Cunego, Boogerd, Basso

- 2005, Amstel Gold Race: Di Luca, Boogerd, Celestino

Goed gezelschap, zou ik zeggen.

De gele stembanden van Harm Kuipers

Gisteren verscheen een lang interview met Harm Kuipers in de NRC. De kop liet niets te raden over: Armstrong is volgens Kuipers niet de boef waarvoor wij hem allemaal houden. Hij vindt het bewijs van de USADA tegen Armstrong niet overtuigend. Sloeg hij in een Avondetappe van afgelopen juli al een modderfiguur, gisteren deed hij daar in de NRC nog een schepje bovenop.

Harm Kuipers is ex-topschaatser en bewegingswetenschapper en emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Maastricht. Hij heeft een op z'n zachtst gezegd wat vreemde benadering van het dopingprobleem. Tegen de stroom beweert hij dat je van doping niet harder gaat fietsen, rennen, enzovoort. "Doping maakt geen winnaars", liet hij op de site van de Nederlandse Dopingautoriteit optekenen. Voor veel door sporters gebruikte producten is het bewijs van werkzaamheid inderdaad twijfelachtig, maar ook de effecten van EPO worden volgens Harm sterk overschat en maken van een Lelijke Eend geen Ferrari.

Een bewegingswetenschapper zou beter moeten weten. Een korte zoektocht in de wetenschappelijke literatuur over het verhogen van de hematocriet met behulp van transfusies of EPO levert andere informatie op. Dat de maximale zuurstofopname (VO2max) direct afhankelijk is van de hematocriet is al sinds lange tijd bekend. Hoe hoger de hematocriet, hoe efficienter het zuurstofverbruik. In 2011 verscheen er in Blood een overzichtsartikel over bloeddoping. In de paragraaf over EPO wordt in het kort het bewijs opgesomd waaruit de effecten van EPO op het uithoudingsvermogen blijken. Tamelijk overtuigend. De maximale zuurstofopname stijgt bij gezonde vrijwilligers die EPO gebruikten met 6-12%, maar de 'time to exhaustion' was tot 50% langer. Tamelijk nuttig tijdens lange Tour-etappes.

Harm vindt het USADA-bewijs tegen Lance dus niet echt overtuigend, hoewel hij best gelooft dat Armstrong EPO heeft gebruikt. Daarnaast (!) zegt hij in het artikel dat we moeten accepteren dat Lance de anderen "te slim af" is geweest en dat we hem niet aan de schandpaal moeten nagelen. Hij komt met het veel gebruikte argument van het gelijke speelveld, maar vergeet de schone renner die zijn dromen moest opgeven in een van doping vergeven sport.

Harm Kuipers is naief. Hij denkt dat de controles te intensief zijn om te ontlopen en dat doping maar een marginaal effect heeft. Hij denkt dat topsporters liever 'op eigen kracht' winnen. Kuipers is mogelijk gevallen voor de charme van Armstrong en het reclamepraatje van Livestrong.

Wake up and smell the coffee, Harm!

Script

Ook voor de zomer van 2012 was het al een fantastisch script, waarschijnlijk zelfs al geschreven. Jonge wielrenner heeft droom, wordt wereldkampioen, krijgt kanker, ziet dood in ogen, herstelt en wint zeven keer de Tour de France. Pure Amerikaanse tear-jerker. De ontwikkelingen van de afgelopen weken maken het alleen maar mooier, alhoewel voor een echte Amerikaanse film wel de invalshoek moet worden veranderd. Waar oorspronkelijk de sporter de good guy was, moet die rol nu aan een type John Malkovich worden gegund. De hoofdrolspeler moet een andere rol vervullen. Bijvoorbeeld die van  Paul Kimmage of Travis Tygart. Beiden overduidelijk minder sexy dan onze vriend uit Austin, maar we hebben geen andere keus. De film zal moeten worden geschoten door een regisseur met ervaring met mafia-films.

Wat we nog missen is een moord. Het publiek zal niet geïnteresseerd zijn in illegale bloedtransfusies en Spaanse gynaecologen. We moeten een moord verzinnen. Of zou die er al zijn?

Xavier Tondo was een getalenteerde Spanjaard die lange tijd voor kleine ploegjes reed. In 2007 won hij de Ronde van Portugal, zijn hoogtepunt. In 2010, op zijn 32e, kreeg hij zijn kans. Hij werd gecontracteerd door Movistar. Hij won een etappe in Parijs-Nice en werd tweede in de Ronde van Catalonië.

In februari 2011 kreeg hij een e-mail waarin hem onder andere EPO en groeihormoon werden aangeboden. Hij ging er niet op in, maar deed iets wat onder collegae ongepast was: hij nam contact op met de politie en liet de e-mail zien. Het duurde niet lang voordat 'trainer' Jordi Riera werd aangehouden en een dopingnetwerk in Girona werd opgerold. Riera vertelde de politie dat hij de in zijn bezit zijnde producten nodig had om zijn ziekte te behandelen. Ik ken geen ziekte die met EPO, groeihormoon, clenbuterol en nandrolon moet worden behandeld, maar dat terzijde.

Xavier was een stille held, maar zijn heldendom duurde maar kort. Op 23 mei 2011 overleed hij, toen hij klem kwam te zitten tussen garagedeur en muur. Tondo was een sleutelaar. De garage gebruikte hij zeer intensief voor het knutselen aan zijn eigen fiets en aan die van vele anderen. De deur moet hij zeer, zeer vaak gebruikt hebben. Hij zou een trainingsritje gaan rijden. Een noodlottig ongeval zullen velen zeggen. Gezien alle ontwikkelingen van de laatste weken is het niet ondenkbaar dat het scenario ook anders kan zijn geweest.

Boterberg

De beslissing van Rabobank om te stoppen met het sponsoren van het profwielrennen is begrijpelijk. De bank wil het geschonden bankenblazoen oppoetsen en kan de geopende beerput van het wielrennen niet erbij hebben.

De argumentatie was dat het USADA rapport en het UCI-onderzoek naar Barredo de druppels vormden. De emmer was sinds de start van het geldschieten langzaam volgelopen, met als dieptepunt het ontslag van Michael Rasmussen terwijl die in het geel richting Parijs fietste. Het wielrennen heeft volgens financieel directeur Bruggink een groot probleem en de controlerende instanties lijken niet in staat op korte (of langere?) termijn voor een oplossing te zorgen. Tot zover niets geks, hoewel ik de onaangename geur van hypocrisie niet kon negeren.

De Rabobank speelt mooi weer. Bij de start van de ploeg werd de eis gesteld dat er dopingvrij zou moeten worden gekoerst. Na een aantal jaren inkomen kwam het verzoek nu toch eindelijk eens mee te doen aan de strijd om het geel in de Tour. Een onmogelijke combinatie.

Mark Miserus schreef in mei dit jaar een stuk over dopingpraktijken binnen de Rabo-ploeg. Hij schreef dat de ploegleiding van de hoed en de rand wist en dat het gebruik van doping op z'n minst werd getolereerd. Het kan niet anders dan dat de Rabobank destijds op de hoogte was van de dagelijkse praktijk. Het verweer van de sponsor na publicatie was dat er in 2007 een nieuwe start was gemaakt, waarbij doping nu echt helemaal niet meer werd getolereerd. "Laten we vooruit kijken".

Het is het oude liedje. Zolang niemand er iets van zegt is er geen probleem. Dat Menchov in 2009 de Giro won was "een groot succes". Ik geloof er niets van dat niemand binnen de ploeg wist dat hij chronische patient was bij dr. Michele Ferrari. Recent werd Jeroen Blijlevens als ploegleider voor de komende jaren aangesteld. Alsof die niets op zijn kerfstok heeft en altijd schone sport heeft bedreven. Lachwekkend. Waarom stapte de hele TVM-ploeg in de Tour van 1998 ook alweer de Tour in 1998 Zwitserland aandeed? Omdat de Franse politie met moeilijke vragen zat of omdat ze niets te verbergen hadden?

Als de Rabobank het wielrennen echt een warm hart toedraagt geeft het volledige openheid van zaken. Waarom bijvoorbeeld kreeg Michael Boogerd geen pr-functie na het van zijn carriere? Wel reclame maken met de Colgate-lach van Boogerd tijdens de etappe-overwinningen in 1996 en 2002, maar geen plek als uithangbord? Iedereen snapt achteraf waarom supertalent Thomas Dekker in 2008 werd weggestuurd, maar contractueel werd afgesproken dat er niet in het openbaar over gesproken mocht worden. Waarom werd Erik Dekker wel een plaats gegund in de ploegleiding? Geloofde de Rabobank serieus dat de hoge hematocriet voor het WK in Verona veroorzaakt werd door een stuwband?

De beslissing van Rabobank is begrijpelijk, maar wanneer het hoofd van de sponsor botervrij zou zijn geweest, was die beslissing veel, heel veel eerder gevallen.

Renaissance

Je hoort ze minder en minder. Vooral in Texas zijn ze er nog, de Lance-adepten die beweren dat Armstong, ondanks alles, toch heel veel goeds voor het wielrennen heeft gedaan. Sinds vandaag ben ik het daarmee eens. Onbedoeld staat hij mogelijk aan het begin van een renaissance van het wielrennen.

Zijn nietsontziende en allesomvattende dopingsysteem leek jaren succesvol. Zolang hij maar met een uitgestreken pokerface bleef beweren dat hij "never doped" en beschermd werd door suikeroom Hein Verbruggen leek alles koek en ei.

Alles liep anders. Armstrong persisteert in zijn ontkenning, maar alleen rond Austin bestaan er nog 'believers'. Bedrijven die jarenlang hun lot hadden verbonden aan dat van Armstrong trekken zich terug. Nike had ongeveer een week nodig om de knopen te tellen. Na wat rekenwerk concludeerden ze waarschijnlijk terecht het aanhouden van Armstrong minder geld oplevert dan dat het afstoten kost. Ook Trek, Livestrong en SRAM stoppen de sponsoring, hoewel men dat genuanceerd moet bekijken. Lance Armstrong blijft in de Raad van Bestuur van Livestrong zitten en ik neem niet aan dat hij zijn aandelen SRAM al heeft verkocht.

Vandaag werd bekend dat Rabobank stopt met de sponsoring van het profwielrennen. Na bijna twee decennia lang het uithangbord van het Nederlandse wielrennen te zijn geweest is het kennelijk nu genoeg. De sponsor heeft niet het gevoel dat het wielrennen binnen de nabije toekomst het image kan verbeteren. Het is geen verrassende beslissing, de bankenwereld heeft het al lastig genoeg.

Armstrong gaat uiteindelijk toch veel goeds betekenen voor de toekomst van de wielersport, waarbij de sponsors de sleutel in handen hebben. Ik voorspel dat meer en meer sponsors zich zullen terugtrekken of een adempauze zullen inlassen. Ik voorspel ook dat de contracten tussen ploegen en sponsoren zullen worden aangepast. De nieuwe clausule zal zijn dat als er 1 renner wordt gepakt, de hele ploeg direct zal worden opgedoekt.

De ploegleiders hebben jarenlang vrij spel gehad. Ze konden coureurs min of meer dwingen tot dope-gebruik door te stellen dat alleen op die manier selectie voor belangrijke wedstrijden mogelijk was. Het risico van de positieve test was voor de coureur: ontslag op staande voet.

De renaissance is begonnen. Ploegen zijn afhankelijk van sponsors, die zich laten zich leiden door de publieke opinie. Veel wielerfans hebben het gehad en eisen tenminste het vertrek van Verbruggen en McQuaid. Een idee zou zijn om de hele UCI te ontmantelen en een nieuwe bond op te richten. Mogelijke voorzitters: Greg LeMond en/of Paul Kimmage. Het puntensysteem van de huidige wedstrijdcyclus zal moeten worden aangepast. Prijzengelden zullen dalen, maar dat is voor een schone sport alleen maar gunstig.

Maar eerst nog het Ferrari-schandaal, de gifbeker moet helemaal leeg Twee stappen vooruit, een stap terug is ook vooruitgang.

EPO trip

Hoe zou het voelen om te beginnen met EPO? De injectie heb je geregeld via een bevriende dokter of via je bloedeigen ploegarts. Hij/zij geeft adviezen omtrent dosering en tijdstip. Geeft informatie over de halfwaardetijd. Je begint voorzichtig. De eerste injectie is opvallend pijnloos. De dunne naald verdwijnt in bovenbeen, -arm of buik en laat niets meer achter dan een klein druppeltje bloed. Onzichtbaar. Je voelt niets. Je voelt niet hoe de concentratie EPO in het bloed door de onderhuidse injectie langzaam stijgt en het lichaamseigen EPO dat door de nieren wordt geproduceerd totaal overklast wordt. Je voelt niet hoe het beenmerg tot in de kleinste hoeken wordt gestimuleerd tot het aanmaken van erythrocyten, kleine zakjes hemoglobine die geen andere functie hebben dan transport van zuurstof van longen naar weefsels. Spieren.

Hoe zou het voelen om rond te rijden met een hematocriet van 53? Hoe zou Riis zich hebben gevoeld tijdens de Tour van 1996 met zijn hematocriet van 62?

Macht.

Dat je vrijwel dagelijks je bloedwaarden moet laten meten is geen probleem, de bloedcentrifuge kun je snel zelf bedienen. De hoofdpijn neem je op de koop toe. paracetamol helpt prima. De bloedverdunners die je moet nemen om stolsels te voorkomen hebben niet veel bijwerkingen. Hoogstens wat maagklachten, maar ook daar zijn goede medicijnen voor. Dat je 's nachts wakker gemaakt wordt door je ploegarts om een paar kniebuigingen te doen heb je altijd onzin gevonden. Als je bang aangelegd was geweest, was je er natuurlijk nooit aan begonnen.

Jammer dat na de Festina-affaire in 1998 de gezondheidscontrole werd ingevoerd. Pure misleiding van het publiek! Alsof het dan wel normaal is om met een hematocriet van 50 rond te rijden. Iedereen weet toch dat het hematocriet tijdens een ronde van 2-3 weken enkele procentpunten daalt? Hein Verbruggen begreep het en probeerde de schade te beperken. Hij trachtte de grens op 53 te krijgen, maar zelfs de ploegartsen kregen het daarvan benauwd.

Normaal zit je rond de 44. Je realiseert je dat je met een hematocriet van 50 of hoger elk ziekenhuis moet vermijden De internist zou waarschijnlijk vermoeden dat je polycythemia vera hebt en starten met intensieve aderlatingen. Middeleeuws, maar zeer effectief.

De tijden zijn veranderd. De test voor EPO heeft het allemaal nodeloos ingewikkeld gemaakt. Je kan EPO nu eigenlijk alleen gebruiken om je biologisch paspoort op orde te houden. Transfusies werken net zo goed en zijn niet op te sporen. Wel ingewikkeld om met lage doseringen EPO het aantal reticulocyten stabiel te houden en jammer dat de EPO nu intraveneus moet worden gespoten om de halfwaardetijd te verlagen. Nog meer focus, hard trainen deed je al. Goede contacten bij de UCI helpen wel...