Beter

Bij een wedstrijd over de Cauberg hoort Philippe Gilbert altijd tot de kanshebbers. Zelfs als hij niet staat ingeschreven moet je nog opletten dat hij niet langs komt scheuren op het steilste stuk van 12%. Hij reed de beklimming gisteren met een gemiddelde snelheid van boven de 30 km/h. Der-tig!!! Zelfs sportievelingen die regelmatig een racefiets beklimmen hebben denk ik niet meer dan een vaag idee hoe hard dat is op dat stuk asfalt.

De finale was geweldig, puntje-van-de-stoel niveau. Harde aanloop op Bemelerberg in laatste ronde, vrij grote groep onderaan Cauberg, gevolgd door een keiharde knal, waarmee het peloton explodeert.

Een week geleden beloofde ik dat ik zou zoeken in de voorgeschiedenis van de wereldkampioen en beloofde ik op de proppen te komen met gefundeerde verdachtmakingen. Welnu, ik zat er naast. Gedeeltelijk. Denk ik. Gilbert had dit seizoen veel te klagen. Vorig jaar won hij werkelijk alles, maar dit jaar kwam hij niet verder dan een paar ereplaatsen en twee etappes in de Vuelta. De scheiding tussen Gilbert en het podium viel samen met het vertrek naar een andere ploeg, waar hij niet meer op de diensten van dr. Ibarguren kon rekenen. Ibarguren is onderhand berucht, komende weken zal hij moeten verschijnen voor een Italiaanse rechtbank om zich te verdedigen tegen een aanklacht wegens dopingpraktijken (zie ook hier).

Hieronder de top-10 van gisteren.

1. Philipe Gilbert
2. Edvald Boasson Hagen
3. Alejandro Valverde
4. John Degenkolb
5. Lars Boom
6. Allan Davis
7. Thomas Voeckler
8. Ramunas Navardauskas
9. Sergio Henao
10. Oscar Freire

Een lijst ideale schoonzonen als we de nummer drie even buiten beschouwing laten. De server van www.dopeology.org heeft extra koeling nodig als je 'Valverde' intikt. John Degenkolb liet zich in een naïeve bui eens behandelen door dr. Franke uit Erfurt, die meent dat je met UV behandeling van bloed de prestaties kan verbeteren. Hij nam een kleine hoeveelheid bloed af, bestraalde het met UV licht en gaf het weer terug.Tamelijk onschuldig allemaal, sinds 2011 wel verboden. Ik schreef er een keer over. Allan Davis reed voor Liberty Seguros in 2006, toen Operacion Puerto plaatsvond. Hij kreeg een brief van een Spaanse rechter waarin stond dat hij geen klant van Fuentes was en was zelfs bereid DNA in te leveren om zijn onschuld te bewijzen.

Ondertussen is op internet een beweging ontstaan om Paul Kimmage te steunen bij de rechtzaak die de UCI tegen hem aanspande. Kimmage is ex-profrenner, schrijver (Rough Ride) en journalist en schrijft niet zo aardig over de UCI. In een paar dagen werd $ 11.000 verzameld.

Zou het dan toch beter worden?

Verkeerde keelgat

Morgen is het WK wielrennen op de weg. Alejandro Valverde is een serieuze titelkandidaat. Valverde is bezig met een uitstekend seizoen, hoewel de resultaten in het voorjaar wat tegenvielen. Ik schreef al eerder over de schorsing van Valverde, waarbij Alejandro pathologisch perservereert in zijn volstrekt ongeloofwaardige stelling onschuldig te zijn. Te dom voor woorden.

Vanochtend las ik een berichtje van Sporza. Op vrijdag 21 september zorgde hij voor paniek in het Spaanse kamp door flauw te vallen na de lunch, op weg naar zijn hotelkamer. Hoe vaak is u, gezonde lezer, dat overkomen? Als mij dat zou gebeuren zou ik me stevig zorgen maken. Gelukkig zijn de Spanjaarden uit beter hout gesneden. Ze maakten zich geen zorgen.

De ploegdokter legt het even uit. Nu even goed opletten.

De oorzaak van het flauwvallen was gelegen in het te snel naar binnen werken van het eten. Daar kwam bij dat hij teveel had gepraat en buiten adem was geraakt. Hij raakte in ademnood en viel flauw door een bloeddrukdaling, maar gelukkig was hij na 5 minuten hersteld. Complicerende factor was dat hij ook nog een brok voedsel in het verkeerde keelgat had.

Kunt u het volgen?

Ik vind het lastig. Als iemand zich verslikt en daardoor flauwvalt, lijkt me dat een tamelijk ernstige gebeurtenis. Hoesten prima, overgeven oké. Flauwvallen kan, maar moet mijns inziens vooraf worden gegaan door het gevoel te stikken. Platleggen heeft dan niet veel zin, de Heimlich-manoeuvre biedt vaker uitkomst.  De bloeddruk zal in die periode eerder verhoogd dan verlaagd zijn. De combinatie met het veel eten en praten maakt het alleen maar geheimzinniger. Valverde zal toch wel vaker snel gegeten hebben, bijvoorbeeld tijdens de koers. Het is ook lastig om heel veel praten te combineren met heel snel eten. Ik probeer het vaak. Als laatste lijkt mij het WK ongeschikt en gevaarlijk voor Valverde als hij van snel eten en veel praten al kortademig wordt.

Mijn advies aan de ploegartsen van de Spaanse equipe is om in de toekomst een toelichting liever heel summier te laten zijn (zenuwachtig, warm, of iets dergelijks) of - beter nog - helemaal achterwege te laten. De gegeven verklaring is lachwekkend en doet mijn twijfels over de toedracht van het voorval tot extreme hoogten stijgen.

Valverde wordt morgen wereldkampioen.

Therapie

Na het lezen van The Secret Race van Tyler Hamilton moest ik bijkomen. Mijn verwachtingen over de mate van inegriteit binnen het profpeloton heb ik de afgelopen jaren steeds iets naar beneden moeten bijstellen, maar dit sloeg alles. Het boek is desondanks een absolute aanrader, het leest als een spannend jongensboek. Inmiddels heeft het boek een afkorting (TSR) en staat het op nummer 3 in de bestsellerlijst van de New York Times.

Op de maandag dat ik het uitlas ging ik een rondje fietsen, hoewel ik na het lezen van TSR eigenljjk geen zin had. Ik kwam niet verder dan 30 km. Even afwachten, maar het zou kunnen dat de motivatie dermate gedaald was dat ik het winterseizoen zou moeten beginnen. Bah. De gedachte aan koude winteravonden waarop ik mij naar de garage zou moeten slepen om oneindig lange 60 minuten op de Tacx door te brengen maakte mij somber.

Maar gelukkig was daar het clubkampioenschap van Gaul op zaterdag 15 september in Nieuwegein.

Met een man of 40 stonden we aan de start. Voorafgaand hing er als vanouds een ontspannen sfeertje. De een had nog minder getraind dan de ander en de lichamelijke condities waren zo slecht dat het als een verassing moest worden beschouwd, zouden meer dan vijf man de finish bereiken. Altijd hetzelfde liedje, iedereen kan het meezingen. Het startschot van de wedstrijd is het slotakkoord, dat nog even werd aangedikt door een geneutraliseerde eerste ronde.

Daarna was alles anders. De smoesjes waren verdwenen, de pap in de benen weggespoeld met een mix van 53x14 en melkzuur. Wat een genot! Op het klimmetje werd zo nu en dan nog wat naar elkaar gekeken, maar verder legde de groep het parcours af in een perfecte lijn. Dat een groepje van 5 man na 3 kwartier wegreed was mij even ontgaan, maar het deed niet ter zake. Niets is fijner dan op leven en dood sprinten om de 6e plek. Ik werd 14e.

Zoekt en gij zult vinden

Ik ben een cynicus. Geworden. Nog steeds kan ik met volle teugen genieten van lange Touretappes in de bergen, klassiekers en over een paar dagen het wereldkampioenschap op de weg in Valkenburg. Maar vrij kort na het finishen van de winnaar bekruipt me regelmatig een gevoel van ongeloof. Vaak wordt dat gevoel sterk gevoed door het koersverloop. Tijdens de Vuelta van vorig jaar bijvoorbeeld, toen Juan Jose Cobo op de Angliru fluitend wegreed van de concurrentie. Ook na de overwinningen van Boonen in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix deden mij de wenkbrauwen fronsen. Tuurlijk, Boonen is ALTIJD kanshebber bij deze koersen, maar de manier waarop hij vooral in P-R naar de finish reed wekte mijn argwaan; op 50 km van de streep besloot hij te demarreren om daarna stand te houden tegen een jagende groep achtervolgers. Toen Cancellara dat een aantal jaar geleden deed vertrouwde ik het ook niet, maar Fabian is dan nog een echte tijdrijder. Die kun je wel om een boodschap sturen die 50 km verderop ligt. Van Boonen was dat tot dit voorjaar nog niet bekend.

Ook het  NK in juni vond ik enigszins verdacht. Nu werd het 'Boonen-tje' uitgevoerd door Niki Terpstra. In werkelijk beestachtige omstandigheden reed hij de laatste 40 km alleen naar de streep. Prachtige koers! Ik hou van Niki Terpstra, vrolijke Noordhollandse jongen, maar er zat wat mij betreft een luchtje aan deze overwinning.

Ik schreef al eerder over de successen van dr. Ibarguren, die dit seizoen voor de schaafwonden in de ploeg van Boonen en Terpstra zorgt. Sinds zijn overstap van Gilbert c.s. naar Omega Pharma-Quick Step lijkt er aan de zegereeks van de ploeg geen einde te komen.

Ik geloof niet in Sinterklaas, niet in sprookjes en niet in een almachtige, algoede god. Ik geloof niet in de wederopstanding van Cobo, in de metamorfose van Jalabert van sprinter tot klimmer. Ik voorspel dat de winnaar van aanstaande zondag niet van onbesproken gedrag zal zijn. Daarvoor lijkt het parcours teveel op dat van de Amstel Gold Race, waar vrijwel steeds een besmette winnaar aan het langste eind trekt.

Jezus Christus bedoelde "Zoekt en gij zult vinden" niet sarcastisch of cynisch. Hij sprak (waarschijnlijk) over vertrouwen. Veel wielervolgers zijn het daarmee eens; zij vinden dat 'ongelovigen'  zoals ik spijkers op laag water zoeken en vertrouwen moeten hebben in het Nieuwe Wielrennen. Ik moet vertrouwen hebben in Bradley Wiggins, die "niets dan respect" heeft voor Lance Armstrong en zijn overwinning in de Tour naar eigen zeggen dankt aan het hebben van focus. Vertrouwen moet ik hebben in ploegen die geleid worden door ploegleiders die ook eind jaren '90 in het wielrennen zaten en die dokters in dienst hebben die zacht gezegd een reputatie-probleem hebben.

Ik beloof dat ik na zondag zal zoeken in de achtergrond van de winnaar. En ik zal vinden.

Midlife crisis

Afgelopen week werd bekend dat David Anthony (New York) positief testte op gebruik van EPO. Hij schreef een excuusbrief en vertelde dat zijn ploeg en trainers er niets mee te maken hadden. Tot zover niets bijzonders.

David Anthony.

David is geen profwielrenner die als vanuit het niets etappe-overwinningen aaneen rijgt en die kanshebber is voor de overwinning in de Vuelta. Hij is geen renner die aan de start zal verschijnen in de selectie van de Verenigde Staten bij de Wereldkampioenschappen in Valkenburg dit najaar. Niets van dat alles. David Anthony won in mei de GranFondo New York, een wedstrijd (cyclosportive) voor amateurs. In de categorie 45-49 jaar. Naast Anthony testte nog een renner positief.

Ik heb medelijden met hem. David heeft waarschijnlijk lange tijd de show gestolen op allerlei amateurwedstrijdjes. Zijn fietsende vrienden vertelden hem vast en zeker dat hij als prof zeker hoge ogen zou hebben gegooid, ware hij 25 jaar jonger. Alles is nu anders. Hoe zal David aan zijn niet-fietsende vrienden de situatie moeten uitleggen, zonder dat ze in schaterlachen uitbarsten? Fietsen was toch een hobby? Elke ochtend zal hij tijdens het scheren naar zijn spiegelbeeld moeten kijken en denken: "ik ben bijna 50 en gebruikte EPO om harder te fietsen".

De organisator van de wedstrijd had besloten tot dopingcontroles omdat het prijzengeld de $ 100.000,-overschreed. De winnaar kreeg een fiets ter waarde van $ 8.000,-. Hoewel ik denk dat er wel een relatie bestaat tussen de hoogte van het prijzengeld van een wedstrijd en het aantal renners dat doping gebruikt, ligt de zaak toch subtieler. Enkele maanden geleden werd ik benaderd door twee 50-plussers die wedstrijdjes reden bij de Masters. Uitkering bij overwinning tussen 5 en 10 euro. Uitstekende coureurs, hardrijders. Ze informeerden naar de mogelijkheden om er gedurende een jaar "alles uit te halen". Daar hoorde EPO bij. Een fietsende collega van tegen de 60 had eens EPO in zijn koelkast liggen. Van een patient teruggekregen. Hij twijfelde lang, maar gebruikte het uiteindelijk niet.

Het gaat om winnen. Het gaat er niet om zo hard mogelijk te trainen en je eigen grenzen op te zoeken. Dat is naïeve kletskoek. Het gaat om winnen. Niet om het prijzengeld, niet om de fiets van $ 8000,-. Het gaat om de jaloerse blik van je medestrijders, om de complimenten ("Sterk gereden, man!"). Ik won eens een wedstrijdje bij de 40-plussers en kreeg na de finish een schouderklopje van een veelwinnende - maar totaal onbekende - sprinter in onze categorie. Wat een eer!

Het gaat om het winnen. Integriteit is voor mietjes.

Maarten en het Oude Verslaggeven

Het was al niet veel soeps, maar na gisteren kan ik Maarten Ducrot niet meer serieus nemen. Maarten Ducrot is ex-wielrenner, commentator bij de NOS en oprichter van een geestig bedrijfje dat handelt in adviezen. Maarten introduceerde in 2007 het Nieuwe Wielrennen. Niemand weet precies wat dat is, maar het heeft iets met dopingvrij wielrennen te maken. Daarnaast wordt de term voor meerdere andere facetten gebruikt: aanvalslustig wielrennen, verdedigend wielrennen, minder ploegenspel, meer ploegenspel, enz enz.

Gisteren won Alejandro Valverde de etappe naar Peyragudes en ik zat op het puntje van mijn stoel. Valverde zat in de Kopgroep Van De Dag, demarreerde op de Col de Bales en hield dapper stand. Het veld achter hem werd versierd door twee ruziënde grassprieten. De dunste grasspriet wilde wel, maar mocht het gat niet dichtrijden van zijn chef. Hoofdgrasspriet Bradley was kennelijk bang dat het gat tussen hem en Froome in de laatste drie kilometer zo groot zou worden dat Froome de gele trui zou kunnen ruiken en zaterdag de tijdrit van zijn leven zou rijden. Valverde had op de streep 19 seconden over.

Voor Valverde was het een mooie dag. Hij kwam dit seizoen terug van een tweejarige schorsing in verband zijn betrokkenheid bij de zaak Fuentes. Hij hanteert de laatste regel van het Handboek voor Dopingzondaars, omdat de eerste vier geen redding boden: deny, deny, deny! Er zat niet veel anders op. Bloedzakken met DNA identiek aan dat van Valverde waren bij Fuentes aangetroffen. De zakken waren gecodeerd met 18.Valv en Piti, de naam van de Valverde's hond. "Toeval", zie Alejandro.

Ik geloof niet dat Valverde nu nog doping gebruikt. Hij domineert niet meer in de Ardense klassiekers en maakte in de afgelopen weken niet bijzonder veel indruk. Ik gun hem zijn overwinning. Coureurs verdienen een tweede kans als ze hun billen hebben gebrand en op de blaren hebben gezeten. Dat Valverde ons aller intellect beledigt door dope-gebruik te blijven ontkennen doet niet ter zake.

Maarten kirde toen Valverde demarreerde. Hij riep dat Alejandro bij winst in de etappe wraak zou hebben genomen op alles en iedereen.

????

Wraak?

Is Valverde een Nieuwe Wielrenner? Twijfelt Ducrot aan zijn schuld? Hoewel Ducrot reclame maakt voor het Nieuwe Adviseren (geen grap) is hij een schoolvoorbeeld van het Oude Verslaggeven.

Boter op het hoofd

Gisteren (17-07-12) stond er een mooi stuk in de NRC over doping in het wielrennen. Redacteur Maarten Scholten had bekeken hoeveel tijd verschillende renners in de afgelopen jaren nodig hadden om bijvoorbeeld de Alpe d'Huez te beklimmen. Wat bleek: Cadel Evans deed er in 2011 zes minuten langer over dan (de nooit positief bevonden) Marco Pantani eind jaren '90. Ullrich, Indurain, Armstrong. Bij allen werd de terechte suggestie gewekt dat de prestaties niet helemaal op een natuurlijke wijze geleverd waren. De getallen werden gebruikt om te beargumenteren dat het gebruik van doping in het peloton afneemt. Prachtig. Mooi was ook dat Adrie van Diemen commentaar gaf: "de tijden zijjn weer menselijker geworden". Ook hij vond kennelijk dat de geleverde prestaties abnormaal waren, maar vond het niet nodig er openlijk vraagtekens bij te zetten.

Het stuk is als mosterd na de maaltijd. Waarom in 1997 geen stuk geschreven dat de vermogens die Jan Ullrich wegtrapte op de Alpe d'Huez feitelijk niet mogelijk waren? Waarom niet geschreven dat het bizar is dat Marco Pantani tijdens de beklimming van de Alpe d'Huez in de bochten moest remmen om er niet uit te vliegen? Waarom niet geschreven dat het vreemd was dat Jalabert zich plots ontwikkelde van een uitstekende sprinter tot een renner die twee keer de bolletjestrui van de Tour opeiste? Waarom niet geschreven dat het vreemd is dat Jalabert de Poggio (Milaan-San Remo) beklom met een gemiddelde van 40 km per uur?

Het zijn achterafbroodjes, waarvan we weten dat iedereen ze kan bakken.

Er was gisteren nog meer nieuws. Frank Schleck werd positief bevonden op het gebruik van xipamide, een diureticum dat dopinggebruik kan maskeren. Frank denkt dat hij vergiftigd is. Echt. Gelukkig is broer Andy er ook van overtuigd dat Frank onschuldig is, hij zet er zelfs zijn leven op. Kan ik begrijpen. Het journaille is als vanouds kritiekloos: eerst de contra-expertise afwachten en alle andere mogelijke oorzaken onderzoeken, zelfs de meest bizarre. De meesten lijken vergeten dat Frank Schleck 7000 euro betaalde aan een Spaanse gynaecoloog (een GY-NAE-CO-LOOG !!) voor trainginsadvies. Dat Fuentes nog nooit een wetenschappelijk artikel over inspanningsfysiologie heeft gepubliceerd doet niet ter zake. Dat de Spaanse gynaecoloog een private bloedbank voor sporters runde was toeval. Dat hij het gevraagde en betaalde trainingsadvies nooit kreeg en zijn geld nooit terugvroeg is irrelevant. Kritiekloos wordt Frank de hemel ingeprezen als profeet van het zogenaamde Nieuwe Wielrennen.

Het ligt niet alleen aan de journalisten, ook de zogenaamde 'wetenschappers' kunnen er wat van. Afgelopen week was Harm Kuipers te gast bij de Avondetappe van de NOS. Hem werden de bloedwaarden van Lance Armstrong getoond middels onderstaande grafiek.

De mild kritische kijker zal opmerken dat de hemoglobine- en reticulocytengrafieken niet goed te beoordelen zijn, omdat de schaal van de y-as niet deugt. Zo niet Harm Kuipers. Hij verkondigt zeer stellig dat dergelijke waarden door hem en zijn lab NIET als verdacht zouden worden aangemerkt, daar de paarse en rode lijn geen enkele fluctuatie vertonen. Je hoopt dan dat Mart roept: "Harm! Dat KAN je niet menen!!". Maar nee, Mart Smeets wordt behekst door zijn gele Livestrong-bandje en komt niet verder dan: "Dus jij zegt - als wetenschapper! - dat deze waarden onverdacht zijn??". (dat Harm 2 OFF-scores boven de 100 ook niet verdacht vindt, schuif ik even terzijde) Gelukkig staan de USADA echte experts ter beschikking.

Ik zou geen goede sportjournalist zijn. Ik zou te vaak in lachen uitbarsten als ik de antwoorden van renners, ploegartsen en ploegleiders zou horen. Ze zouden me nooit meer willen spreken.

It's all preparation and focus

Wiggins rijdt hard deze Tour. Heel hard. Met zijn Cobo-pielverzetje en hulp van zijn Sky-team wordt het hele peloton over de knie gelegd. Die gekke Nibali waagde het om in de afdaling van de Grand Colombier aan te vallen en kon rekenen op een vernietigende blik van Bad Bradley. Waar haalde hij de gore moed vandaan?

Uiteraard krijgt Wiggins de vraag waar zijn ongekende progressie en die van zijn team door veroorzaakt worden. Hij antwoordt onder protest en is van mening dat wantrouwen niet gerechtvaardigd is. Zijn antwoorden zijn tamelijk voorspelbaar, maar toch zeer geestig zouden ze zo bedoeld zijn.

1. We hebben ons goed voorbereid
2. We zijn goed voorbereid
3. We benaderen het wielrennen zo wetenschappelijk mogelijk
4. We hebben alle etappes verkend
5. We hebben focus
6. We zijn afgevallen

Volgens hem ligt het dus samengevat aan voorbereiding en aan focus. Mmm. Wat zouden Evans en Nibali daarvan vinden? Het gewicht is een goed punt. Hoe lichter je bent, hoe harder je omhoog kan fietsen. Dat begrijp ik zelfs. Wiggins en Froome lijken inderdaad veel magerder dan de concurrentie. Iedereen weet echter dat teveel vermageren ten koste gaat van spierkracht. Een vetpercentage beneden de 4% is contraproductief in dit verband. Hoe zou je nog verder kunnen vermageren zonder verlies van spierkracht?

Benodigdheden:
1. Bijvoorbeeld TB500: geeft bij muizen een toename van spierkracht/uithoudingsvermogen van 20-30%.
2. Veel geld: het spul is verschrikkelijk duur
3. Een dokter die als motto hanteert: "Avontuur bestaat nog". Laten we zeggen, een type Geert Leinders.

Van de benodigde ingrediënten heeft de Sky-ploeg er in ieder geval 2... Voor het eerste ingrediënt gaat u naar www.tb500.com. Bij de advertentietekst staat: "... completely free of any banned substance". Geen grap...

New Wave?

De finale van de etappe naar La Planche des Belles Filles afgelopen zaterdag (7 juli 2012) was geweldig. Tijdens een fantastisch zware beklimming rijdt Team Sky met 6 renners het hele peloton aan stukken. Boasson Hagen, Rogers, Porte,  Froome trekken Bradley Wiggins de berg op en de achterdeur van het selecte pelotonnetje gaat langzaam open. Tot de 'lossers' horen Basso, Mentchov, Scarponi, Schleck, Leipheimer en ga zo maar door. Cadel Evans probeerde een paar honderd meter voor de finish nog wat verschil te maken, maar had buiten Froome gerekend.

Het was een tijdje geleden dat we zo'n demonstratie van macht zagen, maar de meesten zullen het zich nog wel herinneren. US Postal gebruikte dezelfde strategie, waarbij de namen van de tempomakers wel inwisselbaar leken: Heras, Hamilton, Rubiera, Landis, Leipheimer, Andreu met in hun wiel Lance Armstrong. Helaas ging het niet alleen om een gevoelige neus voor talent bij de ploegleiding,  het gestructureerd verhogen van de prestaties door middel van doping was minstens zo belangrijk. Het viel Christian Prudhomme vorig jaar op dat je het niet meer zag, een halve ploeg die de hele klim hoog tempo rijdt. De directeur van de Tour gebruikte de observatie als argument dat de Tour schoner moest zijn geworden. "Dat zag je alleen in het EPO-tijdperk".

Wiggins stond afgelopen weekend in zijn eerste gele trui de pers te woord. Volgens Wiggins zijn fans en journalisten die de vergelijking met US Postal trekken "fucking wankers". Hij eist ons vertrouwen op basis van het feit dat hij zegt doping te verafschuwen. De tweet van collega Froome ("dedication + sacrifice = results") was al niet veel origineler en doet denken aan het slaapverwekkende mantra van Armstong ("most tested athlete, never a positive finding").

Wiggins heeft een slecht geheugen. In 2007 begreep hij het nog. De afgelopen 20-30 jaar is het wielrennen geteisterd door een aaneenschakeling van dopingschandalen. Voorspelling dat het "vanaf nu" beter zal worden zijn nog nooit uitgekomen. Het wielrennen was volgens Bradley in dermate slecht daglicht komen te staan dat hij het wantrouwen van velen goed kon billijken. Kennelijk is nu alles anders. Het was gisteren beter geweest om niet de fans maar de dopers te veroordelen. Beter was ook geweest om te pleiten voor totale openheid. Waarom geen live weergave van de weggetrapte vermogens op de televisie? Technisch moet dat mogelijk zijn, de meerderheid van de renners rijdt al met een vermogensmeter. Beter was geweest om zich af te vragen wat al die vreemde dokters in het peloton doen. Zijn eigen ploeg wil een zero-tolerance beleid uitstralen, maar maakt gebruik van de diensten van Geert Leinders, die voorheen emplooi vond bij Rabobank. Hij was betrokken bij de prestaties van Michael Rasmussen en volgens ex-renner Jans Koerts was een van zijn kerntaken ervoor te zorgen dat renners de hematocriet van 50 niet overschreden.

Mijns inziens is de strijd tegen doping kansloos, ik schreef al eerder dat de overtreders altijd in het voordeel zullen zijn. Mocht Wiggins straks toch zonder doping de Tour hebben gewonnen, dan is het 'hats off' voor hem. Mocht hij toch doping gebruiken, dan is er niets veranderd en heeft hij mij in ieder geval getrakteerd op een geweldig spektakel. Mijn favoriet zal hij zal echter nooit worden.

Advies aan Lance

Afgelopen week kregen Armstrong en zijn vroegere entourage (o.a. Bruyneel, Ferrari) een brief van de USADA (anti-doping agentschap in USA). Ze werden daarin beschuldigd van georganiseerd en langdurig gebruik  van EPO, bloedtransfusie, testosteron, corticosteroïden en groeihormoon. Meer dan 10 (ex-)renners zijn ooggetuige geweest van dope-gebruik en de organisatie daarvan. Interessant is dat het niet alleen gaat om vermeend gebruik tijdens zijn keizerlijke periode van 1999-2005, maar ook tijdens zijn comeback-periode in 2009 en 2010.

Armstrong reageerde zoals altijd, zijn mantra is slaapverwekkend: "ik ben de meest gecontroleerde sporter ter wereld en nog nooit positief bevonden". Dat het laatste onwaar is laten we maar even rusten. Volgens zijn advocaat is er sprake van een heksenjacht en zal de onschuld van Armstrong straks onomstotelijk vast staan.

Zouden er weldenkende mensen bestaan die Lance nog geloven? Het bewijs tegen hem is overweldigend. Zijn argument dat de USADA "iets beters te doen heeft" is lachwekkend. Wat zou de USADA beter moeten doen dan dopekonijnen opsporen? Zijn poging om slachtoffer te spelen ("waarom pikken ze alleen mij eruit?") is pathetisch. Vroegere ploegmaat Chris Horner nam het voor hem op door zich af te vragen of iemand wel schuldig kon zijn als er van de daad geen video beschikbaar was. Me dunkt dat je met zulke vrienden geen vijanden meer nodig hebt.

 Ik hoop voor Armstrong dat er mensen in zijn omgeving zijn die hem van verstandig advies kunnen voorzien. Mijn advies zou zijn om een 'come clean' strategie te volgen. In het verleden is dat zeer succesvol gebleken, zie Tiger Woods, Ivan Basso en vele anderen. Vraag of Oprah nog een keer terug wil komen, organiseer een uitzending op prime time en vertel met tranen in je ogen wat er gebeurd is. Leg de nadruk op het feit dat iedereen in die tijd doping gebruikte, zoals Tyler Hamilton ook deed. Leg uit dat je de afgelopen jaren door een hel bent gegaan. Neem al je gele truien mee en beloof ze terug te sturen aan de Tour-organisatie. Ik voorspel dat het volk je zal vergeven. Het oordeel zal zijn dat iedereen gebruikte en dat je van alle gebruikers de aller, allersterkste was. Je moet wel snel zijn. Als je te lang wacht zal je verder wegzakken tot een trieste figuur, die volstrekt ongeloofwaardig is. Van je Livestrong Foundation zal niets meer overblijven dan een occulte sekte.

Het zal me trouwens benieuwen wat de UCI gaat doen als Lance mijn advies opvolgt. Hieronder een plaatje van de top-10 Tourfinishers van afgelopen jaren (bron: Bicycling Magazine, mei 2011). De renners in de zwarte hokjes hebben een dopingverleden. Mijn ongevraagde advies aan de UCI zal overigens zijn om de gele truien per kerende post terug te sturen aan Armstrong en hem alsnog te feliciteren met zijn overwinningen. Geloofwaardige alternatieven zijn niet beschikbaar.