EPO trip

Hoe zou het voelen om te beginnen met EPO? De injectie heb je geregeld via een bevriende dokter of via je bloedeigen ploegarts. Hij/zij geeft adviezen omtrent dosering en tijdstip. Geeft informatie over de halfwaardetijd. Je begint voorzichtig. De eerste injectie is opvallend pijnloos. De dunne naald verdwijnt in bovenbeen, -arm of buik en laat niets meer achter dan een klein druppeltje bloed. Onzichtbaar. Je voelt niets. Je voelt niet hoe de concentratie EPO in het bloed door de onderhuidse injectie langzaam stijgt en het lichaamseigen EPO dat door de nieren wordt geproduceerd totaal overklast wordt. Je voelt niet hoe het beenmerg tot in de kleinste hoeken wordt gestimuleerd tot het aanmaken van erythrocyten, kleine zakjes hemoglobine die geen andere functie hebben dan transport van zuurstof van longen naar weefsels. Spieren.

Hoe zou het voelen om rond te rijden met een hematocriet van 53? Hoe zou Riis zich hebben gevoeld tijdens de Tour van 1996 met zijn hematocriet van 62?

Macht.

Dat je vrijwel dagelijks je bloedwaarden moet laten meten is geen probleem, de bloedcentrifuge kun je snel zelf bedienen. De hoofdpijn neem je op de koop toe. paracetamol helpt prima. De bloedverdunners die je moet nemen om stolsels te voorkomen hebben niet veel bijwerkingen. Hoogstens wat maagklachten, maar ook daar zijn goede medicijnen voor. Dat je 's nachts wakker gemaakt wordt door je ploegarts om een paar kniebuigingen te doen heb je altijd onzin gevonden. Als je bang aangelegd was geweest, was je er natuurlijk nooit aan begonnen.

Jammer dat na de Festina-affaire in 1998 de gezondheidscontrole werd ingevoerd. Pure misleiding van het publiek! Alsof het dan wel normaal is om met een hematocriet van 50 rond te rijden. Iedereen weet toch dat het hematocriet tijdens een ronde van 2-3 weken enkele procentpunten daalt? Hein Verbruggen begreep het en probeerde de schade te beperken. Hij trachtte de grens op 53 te krijgen, maar zelfs de ploegartsen kregen het daarvan benauwd.

Normaal zit je rond de 44. Je realiseert je dat je met een hematocriet van 50 of hoger elk ziekenhuis moet vermijden De internist zou waarschijnlijk vermoeden dat je polycythemia vera hebt en starten met intensieve aderlatingen. Middeleeuws, maar zeer effectief.

De tijden zijn veranderd. De test voor EPO heeft het allemaal nodeloos ingewikkeld gemaakt. Je kan EPO nu eigenlijk alleen gebruiken om je biologisch paspoort op orde te houden. Transfusies werken net zo goed en zijn niet op te sporen. Wel ingewikkeld om met lage doseringen EPO het aantal reticulocyten stabiel te houden en jammer dat de EPO nu intraveneus moet worden gespoten om de halfwaardetijd te verlagen. Nog meer focus, hard trainen deed je al. Goede contacten bij de UCI helpen wel...

Gesprek met Patrick Lefevere

He Patrick! Van harte gefeliciteerd met dit geweldige seizoen voor Omega Pharma-Quick Step. Waar je vorig jaar de overwinning met moeite aan elkaar moest knopen hebben jullie met de ploeg in een walhalla geleefd. De bloemen van de zoveelste overwinning van Boonen stonden nog niet in de vaas of de volgende zege van een andere OPQS renner was alweer een feit.

Prachtig jaar voor je oogappel Tom Boonen. Vorig jaar heeft-ie het erg moeilijk gehad. De verwachtingen waren hoog, maar door allerlei omstandigheden speelde hij geen hoofdrol in de eerste grote klassiekers. Wat is er dit jaar veranderd waardoor het wel lukt? Tom Boonen heeft natuurlijk nog harder getraind, harrder dan in de jaren dat hij Roubaix won en wereldkampioen werd. Meer focus. We kennen Tom natuurlijk nog als supertalent in de US Postal ploeg van in 2002. Hij startte in Parijs-Roubaix als helper van Hincapie, maar stond uiteindelijk als derde op het podium. Sinds zijn vertrek bij USPS is het snel gegaan. De begeleiding bij jouw ploeg was natuurlijk nog professioneler dan bij die gekke Amerikanen. Fantastisch gedaan!

Een andere mooie troef was dit jaar natuurlijk Niki Terpstra. Groot talent, al jaren oogstrelend vanwege zijn ontwapenende aanvalslust. In 2011 overgekomen naar je ploeg en alles lukt.

Hoe doe je dat toch? Sinds begin jaren '80 ben je gewend aan de begeleiding van Grote Meneren. Mannen die de overwinningen aaneen rijgen. Ook in het EPO-tijdperk, wat toch een lastige tijd was voor een wielerploeg zoals de jouwe, gezien de hoeveelheid dopinggebruik. Andere ploegen, Patrick, tuurlijk, tuurlijk. Jij hebt altijd gezegd dat jouw opvattingen over doping de strengste ethische testen kunnen doorstaan. Grote beloning voor je beleid in 1996, toen je het hele podium van Parijs-Roubaix liet bezetten. Toen Het Laatste Nieuws je in 2005 beschuldigde van georganiseerd dopinggebruik spande je volkomen terecht een rechtspraak aan, die je - ook volkomen terecht - won. Hoe durven ze? Beweren dat Museeuw, Bartoli, Bettini, Pozzato, Vandenbroucke en al die anderen niet helemaal schoon waren toen ze de stenen uit de straat fietsten?

Ik had het niet voor mogelijk gehouden maar dit jaar ben je weer boven jezelf uitgestegen. Geweldig hoe het je gelukt is alle in 2011 verloren aandacht aan Gilbert weer terug te winnen. Hoe doe je dat toch? Hoe weet je je renners steeds weer zo te motiveren dat ze het beste uit zichzelf halen? Respect, Patrick, respect!

Knap ook hoe je Dr. Ibarguren Taus van het foute pad af hebt gekregen. Die was natuurlijk sinds 1999 helemaal de weg kwijt. Je kende hem van vroeger natuurlijk, maar zag dat hij bij ONCE, Saunier Duval en al die andere ploegen toch niet helemaal integere geneeskunde bedreef. Toen je zag hoe hij Gilbert naar alle overwinningen hielp heb je gedacht: "Dat kan zo niet langer! Ik moet die man tegen zichzelf in bescherming nemen."

Respect, Patrick, diep diep respect. Succes volgend jaar.

Wie volgt?

Wie zullen er nog meer voor de bijl gaan? De meeste wielrenners die ooit iets met Armstrong en/of USPS te maken hebben gehad zijn gepakt of hebben meer of minder vrijwillig bekend. Het 200 pagina's tellende rapport van USADA leest als een detective, het is niet eens slecht geschreven.

Wie zullen volgen?

1. Michael Boogerd? De laatste der mohikanen. Hij houdt hardnekkig nog vol bij Rabobank nooit doping te hebben gebruikt of te hebben gezien, maar realiseert zich onvoldoende dat hij met die stellingname ofwel een idioot ofwel een leugenaar is. Hij reed mee met de besten in de hoogtijdagen van de EPO-revolutie. Boogerd werd bovendien genoemd als regelmatige klant van HumanPlasma in Wenen. Waarom vraagt niemand hem of hij zich niet de morele winnaar voelt van alle LBLs en AGRs waarin hij werd verslagen door dopers? Ik zou me ernstig bedrogen voelen. Waarom protesteert Boogerd niet zelf bij de UCI? Zijn frustratie over zijn kleine aantal overwinningen kan hij meestal niet verhullen.

2. Rabo-wielerploeg. Ik ben benieuwd wat de Rabobank gaat doen. Hun geduld moet toch zo langzamerhand opraken. Knebel bedoelt het waarschijnlijk goed, maar hij moet er een punthoofd van krijgen. Levi Leipheimer sprak van een door de ploeg georganiseerd dopingsysteem.  Luis Leon Sanchez beweerde een paar dagen geleden ook met Ferrari te hebben gewerkt, maar nooit doping te hebben gezien of gebruikt. Niemand gelooft toch nog dat al die renners Ferrari opzochten voor zijn fantastische trainingsschema's? Zal ploegleider Erik Dekker eindelijk bekennen dat zijn hematocriet van 0.52 voor het WK in Verona niet veroorzaakt werd door de stuwband?

3. Juan Jose Cobo. Ik denk dat hij de dans zal ontspringen. Klein bier. Iedereen lijkt de lachwekkende oprisping waarmee hij de Vuelta van 2011 won te zijn vergeten.

4. Harm Kuipers. Harm maakte zichzelf volslagen belachelijk tijdens de Avondetappe van 16 juli 2012.  Toen al een volstrekt onzinnig commentaar op de bloedwaarden van Armstrong (die door de USADA als bewijs a charge werden gebruikt), maar met de openbaringen van de afgelopen week zijn daar een paar dimensies aan toegevoegd.

5. Het gele polsbandje. Heeft Mart Smeets het al afgedaan? Of komt-ie met een kletskoekverhaal dat het Livestrong-bandje voor iets heel anders staat dan Armstrong? Kennelijk niet wetende dat slechts een fractie van alle Livestrong-opbrengsten naar kankeronderzoek ging (na 2004 accepteert de stichting in het geheel geen onderzoeksaanvragen meer).

Armstrong is ondertussen niet klaar. SCA wil de miljoenen terug die ze uitkeerde nadat Armstrong vijf keer de Tour won en de Sunday Times wil het geld terug dat het moest besteden aan de schikking nadat Armstrong de krant aanklaagde wegens smaad.

Het is nog lang niet gedaan...

Wiskunde voor wielrenners

Gisteren was een mooie dag voor het wielrennen. Eindelijk werd het USADA rapport over het dopinggebruik van Armstrong en zijn clan gepubliceerd. De newssites ontploften en het is nog maar het begin.

Ik zat intussen met iets heel anders in mijn maag. De vraag hoeveel fietsen je eigenlijk mag bezitten. Met hoeveel fietsen ben je een freak? Twee? Of mag je er van elke soort een, dus een wegfiets, een crossfiets, een tijdritfiets, een ATB enzovoort. Dat lijkt heel redelijk, maar het probleem zit hem erin dat het neerkomt op een eindig aantal fietsen. Dat is onaantrekkelijk.

Op www.velominati.com hebben ze er ook over nagedacht, ze hebben er zelfs twee formules voor geformuleerd:

p = n + 1

en

p = m - 1

waarin p het optimale aantal fietsen is, n het huidige aantal en m het aantal waarop je partner je verlaat. Duidelijk. Fijn is dat er altijd een bij lijkt te kunnen, maar probleem is dat m onbekend is. Een beetje husselen levert de volgende resultaat op, ervan uitgaande dat de p's in de twee formules identiek zijn:

m = n + 2

Het aantal fietsen waarop je partner je verlaat is dus het huidige aantal vermeerderd met 2. Dat is geruststellend. Zorg er dus wel voor dat je een goed verhaal hebt als je er twee tegelijk koopt.

De onderstebovenfiets

Op Velominati.com staan ze weergegeven. De regels. Het zijn er 91 en elke wielrenner dient ze uit het hoofd te kennen. Zoals bijvoorbeeld regel 30: geen minipompjes aan het frame. En regel 40: de buitenband moet zo om de velg worden gelegd dat het ventiel precies over het midden van het logo 'valt'. Belangwekkende lectuur. Een tamelijk essentiele regel ontbreekt.

Wielrenners die de regels niet goed kennen laten zich soms ongegeneerd in de kaarten kijken. Elke zonnige weekendmiddag zie je veertigers en vijftigers rondrijden in een Rabobank-outfit. Vaak te groot, wapperend in de wind. Waarschijnlijk gratis gekregen bij hun Trek of Giant. In geval van lekke band wordt de zadel- of - erger nog - stuurtas geopend om de reservebinnenband te monteren. Dat kost vaak nogal wat tijd, omdat vaak de halve huisraad in de tas is meegenomen (een zadeltas dient vermeden te worden, maar bevat maximaal (MA-XI-MAAL) een binnenband en twee bandenlichters). Meestal is dat het moment waarop het gebeurt. De fiets wordt omgedraaid en op zadel en stuur gezet. Omgedraaid. En op zadel en stuur gezet. Lekker makkelijk, toch?

Fout! Een racefiets staat niet op ondersteboven. Oefen thuis met het verwijderen van de wielen in normale positie, totdat je het in enkele seconden kan. Ook onder druk van een gezelschap op je vingers loerende fietsmaten, die elke aanleiding aangrijpen je belachelijk te maken. Niets ziet er lulliger uit dan het gehannes met een achterwiel bij een op z'n kop staande fiets. Niet naar het waarom vragen, dan heb je het niet begrepen.

Afscheid van fiets nr 1

Het moment van afscheid, iedere fietser moet er zo af en toe doorheen. De frequentie wisselt, maar bij mij ligt die ongeveer op eens in de vijf jaar. Binnenkort gebeurt het opnieuw. Dan komt een nieuwe Fiets nr 1. De oude Nr 1 verandert in Nr 2, ofwel de Reservefiets (ook wel: Vies-Weer-fiets).

Het afscheid geeft altijd nostalgische gevoelens. De eerste kilometers op Fiets 1 herinner ik me altijd goed. De keer dat ik een voet aan de grond moest zetten op de Eyserbosweg omdat in 1996  mijn donkerblauwe stalen Pinarello niet verder wilde. De keer dat ik mijn glimmende (aluminium!) blauwe Coppi beklom in de Dolomieten. Het afscheid van de Fiets 1 kondigt zich een of twee jaar van tevoren altijd aan: dan probeer ik het tevergeefs uit te stellen door van de oude fiets nr. 1 een nieuwe fiets te maken. Bijvoorbeeld door het aanschaffen van een setje nieuwe wielen. Hoge velgen geven daarbij vaak langdurig troost. Veel meer troost - heb ik gemerkt - dan de keuze van een andere kleur stuurlint.

Een paar jaar later is het eigenlijk altijd definitief afgelopen. In het begin speel ik nog voorzichtig met de gedachte aan een nieuw kader, maar die gedachte groeit en groeit en is na een aantal maanden zo groot dat wegpoetsen onmogelijk is. Of er een 'point of no return' bestaat weet ik niet, ik zie het in ieder geval nooit langskomen.

De Reservefiets leidt een ondankbaar bestaan. Hij wordt van stal gehaald als het regent en/of sneeuwt en/of voor wedstrijdjes waar de kans op valpartijen het grootst is. Hij wordt zelden gepoetst. Slechts bij oorverdovend kraken krijgt de ketting een snelle beurt. Soms komt daar zelfs de hogedrukspuit aan te pas. Verkopen dan maar? Helaas, verkopen is louter toegestaan op grond van gebrek aan opslagmogelijkheden. De verblijfplaats van de Pinarello ken ik niet, ik verkocht hem lang geleden. De Coppi hangt zomers in de garage, maar doet in de winter dienst als Tacx-fiets. Dat is nog erger...

Beter

Bij een wedstrijd over de Cauberg hoort Philippe Gilbert altijd tot de kanshebbers. Zelfs als hij niet staat ingeschreven moet je nog opletten dat hij niet langs komt scheuren op het steilste stuk van 12%. Hij reed de beklimming gisteren met een gemiddelde snelheid van boven de 30 km/h. Der-tig!!! Zelfs sportievelingen die regelmatig een racefiets beklimmen hebben denk ik niet meer dan een vaag idee hoe hard dat is op dat stuk asfalt.

De finale was geweldig, puntje-van-de-stoel niveau. Harde aanloop op Bemelerberg in laatste ronde, vrij grote groep onderaan Cauberg, gevolgd door een keiharde knal, waarmee het peloton explodeert.

Een week geleden beloofde ik dat ik zou zoeken in de voorgeschiedenis van de wereldkampioen en beloofde ik op de proppen te komen met gefundeerde verdachtmakingen. Welnu, ik zat er naast. Gedeeltelijk. Denk ik. Gilbert had dit seizoen veel te klagen. Vorig jaar won hij werkelijk alles, maar dit jaar kwam hij niet verder dan een paar ereplaatsen en twee etappes in de Vuelta. De scheiding tussen Gilbert en het podium viel samen met het vertrek naar een andere ploeg, waar hij niet meer op de diensten van dr. Ibarguren kon rekenen. Ibarguren is onderhand berucht, komende weken zal hij moeten verschijnen voor een Italiaanse rechtbank om zich te verdedigen tegen een aanklacht wegens dopingpraktijken (zie ook hier).

Hieronder de top-10 van gisteren.

1. Philipe Gilbert
2. Edvald Boasson Hagen
3. Alejandro Valverde
4. John Degenkolb
5. Lars Boom
6. Allan Davis
7. Thomas Voeckler
8. Ramunas Navardauskas
9. Sergio Henao
10. Oscar Freire

Een lijst ideale schoonzonen als we de nummer drie even buiten beschouwing laten. De server van www.dopeology.org heeft extra koeling nodig als je 'Valverde' intikt. John Degenkolb liet zich in een naïeve bui eens behandelen door dr. Franke uit Erfurt, die meent dat je met UV behandeling van bloed de prestaties kan verbeteren. Hij nam een kleine hoeveelheid bloed af, bestraalde het met UV licht en gaf het weer terug.Tamelijk onschuldig allemaal, sinds 2011 wel verboden. Ik schreef er een keer over. Allan Davis reed voor Liberty Seguros in 2006, toen Operacion Puerto plaatsvond. Hij kreeg een brief van een Spaanse rechter waarin stond dat hij geen klant van Fuentes was en was zelfs bereid DNA in te leveren om zijn onschuld te bewijzen.

Ondertussen is op internet een beweging ontstaan om Paul Kimmage te steunen bij de rechtzaak die de UCI tegen hem aanspande. Kimmage is ex-profrenner, schrijver (Rough Ride) en journalist en schrijft niet zo aardig over de UCI. In een paar dagen werd $ 11.000 verzameld.

Zou het dan toch beter worden?

Verkeerde keelgat

Morgen is het WK wielrennen op de weg. Alejandro Valverde is een serieuze titelkandidaat. Valverde is bezig met een uitstekend seizoen, hoewel de resultaten in het voorjaar wat tegenvielen. Ik schreef al eerder over de schorsing van Valverde, waarbij Alejandro pathologisch perservereert in zijn volstrekt ongeloofwaardige stelling onschuldig te zijn. Te dom voor woorden.

Vanochtend las ik een berichtje van Sporza. Op vrijdag 21 september zorgde hij voor paniek in het Spaanse kamp door flauw te vallen na de lunch, op weg naar zijn hotelkamer. Hoe vaak is u, gezonde lezer, dat overkomen? Als mij dat zou gebeuren zou ik me stevig zorgen maken. Gelukkig zijn de Spanjaarden uit beter hout gesneden. Ze maakten zich geen zorgen.

De ploegdokter legt het even uit. Nu even goed opletten.

De oorzaak van het flauwvallen was gelegen in het te snel naar binnen werken van het eten. Daar kwam bij dat hij teveel had gepraat en buiten adem was geraakt. Hij raakte in ademnood en viel flauw door een bloeddrukdaling, maar gelukkig was hij na 5 minuten hersteld. Complicerende factor was dat hij ook nog een brok voedsel in het verkeerde keelgat had.

Kunt u het volgen?

Ik vind het lastig. Als iemand zich verslikt en daardoor flauwvalt, lijkt me dat een tamelijk ernstige gebeurtenis. Hoesten prima, overgeven oké. Flauwvallen kan, maar moet mijns inziens vooraf worden gegaan door het gevoel te stikken. Platleggen heeft dan niet veel zin, de Heimlich-manoeuvre biedt vaker uitkomst.  De bloeddruk zal in die periode eerder verhoogd dan verlaagd zijn. De combinatie met het veel eten en praten maakt het alleen maar geheimzinniger. Valverde zal toch wel vaker snel gegeten hebben, bijvoorbeeld tijdens de koers. Het is ook lastig om heel veel praten te combineren met heel snel eten. Ik probeer het vaak. Als laatste lijkt mij het WK ongeschikt en gevaarlijk voor Valverde als hij van snel eten en veel praten al kortademig wordt.

Mijn advies aan de ploegartsen van de Spaanse equipe is om in de toekomst een toelichting liever heel summier te laten zijn (zenuwachtig, warm, of iets dergelijks) of - beter nog - helemaal achterwege te laten. De gegeven verklaring is lachwekkend en doet mijn twijfels over de toedracht van het voorval tot extreme hoogten stijgen.

Valverde wordt morgen wereldkampioen.

Therapie

Na het lezen van The Secret Race van Tyler Hamilton moest ik bijkomen. Mijn verwachtingen over de mate van inegriteit binnen het profpeloton heb ik de afgelopen jaren steeds iets naar beneden moeten bijstellen, maar dit sloeg alles. Het boek is desondanks een absolute aanrader, het leest als een spannend jongensboek. Inmiddels heeft het boek een afkorting (TSR) en staat het op nummer 3 in de bestsellerlijst van de New York Times.

Op de maandag dat ik het uitlas ging ik een rondje fietsen, hoewel ik na het lezen van TSR eigenljjk geen zin had. Ik kwam niet verder dan 30 km. Even afwachten, maar het zou kunnen dat de motivatie dermate gedaald was dat ik het winterseizoen zou moeten beginnen. Bah. De gedachte aan koude winteravonden waarop ik mij naar de garage zou moeten slepen om oneindig lange 60 minuten op de Tacx door te brengen maakte mij somber.

Maar gelukkig was daar het clubkampioenschap van Gaul op zaterdag 15 september in Nieuwegein.

Met een man of 40 stonden we aan de start. Voorafgaand hing er als vanouds een ontspannen sfeertje. De een had nog minder getraind dan de ander en de lichamelijke condities waren zo slecht dat het als een verassing moest worden beschouwd, zouden meer dan vijf man de finish bereiken. Altijd hetzelfde liedje, iedereen kan het meezingen. Het startschot van de wedstrijd is het slotakkoord, dat nog even werd aangedikt door een geneutraliseerde eerste ronde.

Daarna was alles anders. De smoesjes waren verdwenen, de pap in de benen weggespoeld met een mix van 53x14 en melkzuur. Wat een genot! Op het klimmetje werd zo nu en dan nog wat naar elkaar gekeken, maar verder legde de groep het parcours af in een perfecte lijn. Dat een groepje van 5 man na 3 kwartier wegreed was mij even ontgaan, maar het deed niet ter zake. Niets is fijner dan op leven en dood sprinten om de 6e plek. Ik werd 14e.

Zoekt en gij zult vinden

Ik ben een cynicus. Geworden. Nog steeds kan ik met volle teugen genieten van lange Touretappes in de bergen, klassiekers en over een paar dagen het wereldkampioenschap op de weg in Valkenburg. Maar vrij kort na het finishen van de winnaar bekruipt me regelmatig een gevoel van ongeloof. Vaak wordt dat gevoel sterk gevoed door het koersverloop. Tijdens de Vuelta van vorig jaar bijvoorbeeld, toen Juan Jose Cobo op de Angliru fluitend wegreed van de concurrentie. Ook na de overwinningen van Boonen in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix deden mij de wenkbrauwen fronsen. Tuurlijk, Boonen is ALTIJD kanshebber bij deze koersen, maar de manier waarop hij vooral in P-R naar de finish reed wekte mijn argwaan; op 50 km van de streep besloot hij te demarreren om daarna stand te houden tegen een jagende groep achtervolgers. Toen Cancellara dat een aantal jaar geleden deed vertrouwde ik het ook niet, maar Fabian is dan nog een echte tijdrijder. Die kun je wel om een boodschap sturen die 50 km verderop ligt. Van Boonen was dat tot dit voorjaar nog niet bekend.

Ook het  NK in juni vond ik enigszins verdacht. Nu werd het 'Boonen-tje' uitgevoerd door Niki Terpstra. In werkelijk beestachtige omstandigheden reed hij de laatste 40 km alleen naar de streep. Prachtige koers! Ik hou van Niki Terpstra, vrolijke Noordhollandse jongen, maar er zat wat mij betreft een luchtje aan deze overwinning.

Ik schreef al eerder over de successen van dr. Ibarguren, die dit seizoen voor de schaafwonden in de ploeg van Boonen en Terpstra zorgt. Sinds zijn overstap van Gilbert c.s. naar Omega Pharma-Quick Step lijkt er aan de zegereeks van de ploeg geen einde te komen.

Ik geloof niet in Sinterklaas, niet in sprookjes en niet in een almachtige, algoede god. Ik geloof niet in de wederopstanding van Cobo, in de metamorfose van Jalabert van sprinter tot klimmer. Ik voorspel dat de winnaar van aanstaande zondag niet van onbesproken gedrag zal zijn. Daarvoor lijkt het parcours teveel op dat van de Amstel Gold Race, waar vrijwel steeds een besmette winnaar aan het langste eind trekt.

Jezus Christus bedoelde "Zoekt en gij zult vinden" niet sarcastisch of cynisch. Hij sprak (waarschijnlijk) over vertrouwen. Veel wielervolgers zijn het daarmee eens; zij vinden dat 'ongelovigen'  zoals ik spijkers op laag water zoeken en vertrouwen moeten hebben in het Nieuwe Wielrennen. Ik moet vertrouwen hebben in Bradley Wiggins, die "niets dan respect" heeft voor Lance Armstrong en zijn overwinning in de Tour naar eigen zeggen dankt aan het hebben van focus. Vertrouwen moet ik hebben in ploegen die geleid worden door ploegleiders die ook eind jaren '90 in het wielrennen zaten en die dokters in dienst hebben die zacht gezegd een reputatie-probleem hebben.

Ik beloof dat ik na zondag zal zoeken in de achtergrond van de winnaar. En ik zal vinden.