Midlife crisis

Afgelopen week werd bekend dat David Anthony (New York) positief testte op gebruik van EPO. Hij schreef een excuusbrief en vertelde dat zijn ploeg en trainers er niets mee te maken hadden. Tot zover niets bijzonders.

David Anthony.

David is geen profwielrenner die als vanuit het niets etappe-overwinningen aaneen rijgt en die kanshebber is voor de overwinning in de Vuelta. Hij is geen renner die aan de start zal verschijnen in de selectie van de Verenigde Staten bij de Wereldkampioenschappen in Valkenburg dit najaar. Niets van dat alles. David Anthony won in mei de GranFondo New York, een wedstrijd (cyclosportive) voor amateurs. In de categorie 45-49 jaar. Naast Anthony testte nog een renner positief.

Ik heb medelijden met hem. David heeft waarschijnlijk lange tijd de show gestolen op allerlei amateurwedstrijdjes. Zijn fietsende vrienden vertelden hem vast en zeker dat hij als prof zeker hoge ogen zou hebben gegooid, ware hij 25 jaar jonger. Alles is nu anders. Hoe zal David aan zijn niet-fietsende vrienden de situatie moeten uitleggen, zonder dat ze in schaterlachen uitbarsten? Fietsen was toch een hobby? Elke ochtend zal hij tijdens het scheren naar zijn spiegelbeeld moeten kijken en denken: "ik ben bijna 50 en gebruikte EPO om harder te fietsen".

De organisator van de wedstrijd had besloten tot dopingcontroles omdat het prijzengeld de $ 100.000,-overschreed. De winnaar kreeg een fiets ter waarde van $ 8.000,-. Hoewel ik denk dat er wel een relatie bestaat tussen de hoogte van het prijzengeld van een wedstrijd en het aantal renners dat doping gebruikt, ligt de zaak toch subtieler. Enkele maanden geleden werd ik benaderd door twee 50-plussers die wedstrijdjes reden bij de Masters. Uitkering bij overwinning tussen 5 en 10 euro. Uitstekende coureurs, hardrijders. Ze informeerden naar de mogelijkheden om er gedurende een jaar "alles uit te halen". Daar hoorde EPO bij. Een fietsende collega van tegen de 60 had eens EPO in zijn koelkast liggen. Van een patient teruggekregen. Hij twijfelde lang, maar gebruikte het uiteindelijk niet.

Het gaat om winnen. Het gaat er niet om zo hard mogelijk te trainen en je eigen grenzen op te zoeken. Dat is naïeve kletskoek. Het gaat om winnen. Niet om het prijzengeld, niet om de fiets van $ 8000,-. Het gaat om de jaloerse blik van je medestrijders, om de complimenten ("Sterk gereden, man!"). Ik won eens een wedstrijdje bij de 40-plussers en kreeg na de finish een schouderklopje van een veelwinnende - maar totaal onbekende - sprinter in onze categorie. Wat een eer!

Het gaat om het winnen. Integriteit is voor mietjes.

Maarten en het Oude Verslaggeven

Het was al niet veel soeps, maar na gisteren kan ik Maarten Ducrot niet meer serieus nemen. Maarten Ducrot is ex-wielrenner, commentator bij de NOS en oprichter van een geestig bedrijfje dat handelt in adviezen. Maarten introduceerde in 2007 het Nieuwe Wielrennen. Niemand weet precies wat dat is, maar het heeft iets met dopingvrij wielrennen te maken. Daarnaast wordt de term voor meerdere andere facetten gebruikt: aanvalslustig wielrennen, verdedigend wielrennen, minder ploegenspel, meer ploegenspel, enz enz.

Gisteren won Alejandro Valverde de etappe naar Peyragudes en ik zat op het puntje van mijn stoel. Valverde zat in de Kopgroep Van De Dag, demarreerde op de Col de Bales en hield dapper stand. Het veld achter hem werd versierd door twee ruziënde grassprieten. De dunste grasspriet wilde wel, maar mocht het gat niet dichtrijden van zijn chef. Hoofdgrasspriet Bradley was kennelijk bang dat het gat tussen hem en Froome in de laatste drie kilometer zo groot zou worden dat Froome de gele trui zou kunnen ruiken en zaterdag de tijdrit van zijn leven zou rijden. Valverde had op de streep 19 seconden over.

Voor Valverde was het een mooie dag. Hij kwam dit seizoen terug van een tweejarige schorsing in verband zijn betrokkenheid bij de zaak Fuentes. Hij hanteert de laatste regel van het Handboek voor Dopingzondaars, omdat de eerste vier geen redding boden: deny, deny, deny! Er zat niet veel anders op. Bloedzakken met DNA identiek aan dat van Valverde waren bij Fuentes aangetroffen. De zakken waren gecodeerd met 18.Valv en Piti, de naam van de Valverde's hond. "Toeval", zie Alejandro.

Ik geloof niet dat Valverde nu nog doping gebruikt. Hij domineert niet meer in de Ardense klassiekers en maakte in de afgelopen weken niet bijzonder veel indruk. Ik gun hem zijn overwinning. Coureurs verdienen een tweede kans als ze hun billen hebben gebrand en op de blaren hebben gezeten. Dat Valverde ons aller intellect beledigt door dope-gebruik te blijven ontkennen doet niet ter zake.

Maarten kirde toen Valverde demarreerde. Hij riep dat Alejandro bij winst in de etappe wraak zou hebben genomen op alles en iedereen.

????

Wraak?

Is Valverde een Nieuwe Wielrenner? Twijfelt Ducrot aan zijn schuld? Hoewel Ducrot reclame maakt voor het Nieuwe Adviseren (geen grap) is hij een schoolvoorbeeld van het Oude Verslaggeven.

Boter op het hoofd

Gisteren (17-07-12) stond er een mooi stuk in de NRC over doping in het wielrennen. Redacteur Maarten Scholten had bekeken hoeveel tijd verschillende renners in de afgelopen jaren nodig hadden om bijvoorbeeld de Alpe d'Huez te beklimmen. Wat bleek: Cadel Evans deed er in 2011 zes minuten langer over dan (de nooit positief bevonden) Marco Pantani eind jaren '90. Ullrich, Indurain, Armstrong. Bij allen werd de terechte suggestie gewekt dat de prestaties niet helemaal op een natuurlijke wijze geleverd waren. De getallen werden gebruikt om te beargumenteren dat het gebruik van doping in het peloton afneemt. Prachtig. Mooi was ook dat Adrie van Diemen commentaar gaf: "de tijden zijjn weer menselijker geworden". Ook hij vond kennelijk dat de geleverde prestaties abnormaal waren, maar vond het niet nodig er openlijk vraagtekens bij te zetten.

Het stuk is als mosterd na de maaltijd. Waarom in 1997 geen stuk geschreven dat de vermogens die Jan Ullrich wegtrapte op de Alpe d'Huez feitelijk niet mogelijk waren? Waarom niet geschreven dat het bizar is dat Marco Pantani tijdens de beklimming van de Alpe d'Huez in de bochten moest remmen om er niet uit te vliegen? Waarom niet geschreven dat het vreemd was dat Jalabert zich plots ontwikkelde van een uitstekende sprinter tot een renner die twee keer de bolletjestrui van de Tour opeiste? Waarom niet geschreven dat het vreemd is dat Jalabert de Poggio (Milaan-San Remo) beklom met een gemiddelde van 40 km per uur?

Het zijn achterafbroodjes, waarvan we weten dat iedereen ze kan bakken.

Er was gisteren nog meer nieuws. Frank Schleck werd positief bevonden op het gebruik van xipamide, een diureticum dat dopinggebruik kan maskeren. Frank denkt dat hij vergiftigd is. Echt. Gelukkig is broer Andy er ook van overtuigd dat Frank onschuldig is, hij zet er zelfs zijn leven op. Kan ik begrijpen. Het journaille is als vanouds kritiekloos: eerst de contra-expertise afwachten en alle andere mogelijke oorzaken onderzoeken, zelfs de meest bizarre. De meesten lijken vergeten dat Frank Schleck 7000 euro betaalde aan een Spaanse gynaecoloog (een GY-NAE-CO-LOOG !!) voor trainginsadvies. Dat Fuentes nog nooit een wetenschappelijk artikel over inspanningsfysiologie heeft gepubliceerd doet niet ter zake. Dat de Spaanse gynaecoloog een private bloedbank voor sporters runde was toeval. Dat hij het gevraagde en betaalde trainingsadvies nooit kreeg en zijn geld nooit terugvroeg is irrelevant. Kritiekloos wordt Frank de hemel ingeprezen als profeet van het zogenaamde Nieuwe Wielrennen.

Het ligt niet alleen aan de journalisten, ook de zogenaamde 'wetenschappers' kunnen er wat van. Afgelopen week was Harm Kuipers te gast bij de Avondetappe van de NOS. Hem werden de bloedwaarden van Lance Armstrong getoond middels onderstaande grafiek.

De mild kritische kijker zal opmerken dat de hemoglobine- en reticulocytengrafieken niet goed te beoordelen zijn, omdat de schaal van de y-as niet deugt. Zo niet Harm Kuipers. Hij verkondigt zeer stellig dat dergelijke waarden door hem en zijn lab NIET als verdacht zouden worden aangemerkt, daar de paarse en rode lijn geen enkele fluctuatie vertonen. Je hoopt dan dat Mart roept: "Harm! Dat KAN je niet menen!!". Maar nee, Mart Smeets wordt behekst door zijn gele Livestrong-bandje en komt niet verder dan: "Dus jij zegt - als wetenschapper! - dat deze waarden onverdacht zijn??". (dat Harm 2 OFF-scores boven de 100 ook niet verdacht vindt, schuif ik even terzijde) Gelukkig staan de USADA echte experts ter beschikking.

Ik zou geen goede sportjournalist zijn. Ik zou te vaak in lachen uitbarsten als ik de antwoorden van renners, ploegartsen en ploegleiders zou horen. Ze zouden me nooit meer willen spreken.

It's all preparation and focus

Wiggins rijdt hard deze Tour. Heel hard. Met zijn Cobo-pielverzetje en hulp van zijn Sky-team wordt het hele peloton over de knie gelegd. Die gekke Nibali waagde het om in de afdaling van de Grand Colombier aan te vallen en kon rekenen op een vernietigende blik van Bad Bradley. Waar haalde hij de gore moed vandaan?

Uiteraard krijgt Wiggins de vraag waar zijn ongekende progressie en die van zijn team door veroorzaakt worden. Hij antwoordt onder protest en is van mening dat wantrouwen niet gerechtvaardigd is. Zijn antwoorden zijn tamelijk voorspelbaar, maar toch zeer geestig zouden ze zo bedoeld zijn.

1. We hebben ons goed voorbereid
2. We zijn goed voorbereid
3. We benaderen het wielrennen zo wetenschappelijk mogelijk
4. We hebben alle etappes verkend
5. We hebben focus
6. We zijn afgevallen

Volgens hem ligt het dus samengevat aan voorbereiding en aan focus. Mmm. Wat zouden Evans en Nibali daarvan vinden? Het gewicht is een goed punt. Hoe lichter je bent, hoe harder je omhoog kan fietsen. Dat begrijp ik zelfs. Wiggins en Froome lijken inderdaad veel magerder dan de concurrentie. Iedereen weet echter dat teveel vermageren ten koste gaat van spierkracht. Een vetpercentage beneden de 4% is contraproductief in dit verband. Hoe zou je nog verder kunnen vermageren zonder verlies van spierkracht?

Benodigdheden:
1. Bijvoorbeeld TB500: geeft bij muizen een toename van spierkracht/uithoudingsvermogen van 20-30%.
2. Veel geld: het spul is verschrikkelijk duur
3. Een dokter die als motto hanteert: "Avontuur bestaat nog". Laten we zeggen, een type Geert Leinders.

Van de benodigde ingrediënten heeft de Sky-ploeg er in ieder geval 2... Voor het eerste ingrediënt gaat u naar www.tb500.com. Bij de advertentietekst staat: "... completely free of any banned substance". Geen grap...

New Wave?

De finale van de etappe naar La Planche des Belles Filles afgelopen zaterdag (7 juli 2012) was geweldig. Tijdens een fantastisch zware beklimming rijdt Team Sky met 6 renners het hele peloton aan stukken. Boasson Hagen, Rogers, Porte,  Froome trekken Bradley Wiggins de berg op en de achterdeur van het selecte pelotonnetje gaat langzaam open. Tot de 'lossers' horen Basso, Mentchov, Scarponi, Schleck, Leipheimer en ga zo maar door. Cadel Evans probeerde een paar honderd meter voor de finish nog wat verschil te maken, maar had buiten Froome gerekend.

Het was een tijdje geleden dat we zo'n demonstratie van macht zagen, maar de meesten zullen het zich nog wel herinneren. US Postal gebruikte dezelfde strategie, waarbij de namen van de tempomakers wel inwisselbaar leken: Heras, Hamilton, Rubiera, Landis, Leipheimer, Andreu met in hun wiel Lance Armstrong. Helaas ging het niet alleen om een gevoelige neus voor talent bij de ploegleiding,  het gestructureerd verhogen van de prestaties door middel van doping was minstens zo belangrijk. Het viel Christian Prudhomme vorig jaar op dat je het niet meer zag, een halve ploeg die de hele klim hoog tempo rijdt. De directeur van de Tour gebruikte de observatie als argument dat de Tour schoner moest zijn geworden. "Dat zag je alleen in het EPO-tijdperk".

Wiggins stond afgelopen weekend in zijn eerste gele trui de pers te woord. Volgens Wiggins zijn fans en journalisten die de vergelijking met US Postal trekken "fucking wankers". Hij eist ons vertrouwen op basis van het feit dat hij zegt doping te verafschuwen. De tweet van collega Froome ("dedication + sacrifice = results") was al niet veel origineler en doet denken aan het slaapverwekkende mantra van Armstong ("most tested athlete, never a positive finding").

Wiggins heeft een slecht geheugen. In 2007 begreep hij het nog. De afgelopen 20-30 jaar is het wielrennen geteisterd door een aaneenschakeling van dopingschandalen. Voorspelling dat het "vanaf nu" beter zal worden zijn nog nooit uitgekomen. Het wielrennen was volgens Bradley in dermate slecht daglicht komen te staan dat hij het wantrouwen van velen goed kon billijken. Kennelijk is nu alles anders. Het was gisteren beter geweest om niet de fans maar de dopers te veroordelen. Beter was ook geweest om te pleiten voor totale openheid. Waarom geen live weergave van de weggetrapte vermogens op de televisie? Technisch moet dat mogelijk zijn, de meerderheid van de renners rijdt al met een vermogensmeter. Beter was geweest om zich af te vragen wat al die vreemde dokters in het peloton doen. Zijn eigen ploeg wil een zero-tolerance beleid uitstralen, maar maakt gebruik van de diensten van Geert Leinders, die voorheen emplooi vond bij Rabobank. Hij was betrokken bij de prestaties van Michael Rasmussen en volgens ex-renner Jans Koerts was een van zijn kerntaken ervoor te zorgen dat renners de hematocriet van 50 niet overschreden.

Mijns inziens is de strijd tegen doping kansloos, ik schreef al eerder dat de overtreders altijd in het voordeel zullen zijn. Mocht Wiggins straks toch zonder doping de Tour hebben gewonnen, dan is het 'hats off' voor hem. Mocht hij toch doping gebruiken, dan is er niets veranderd en heeft hij mij in ieder geval getrakteerd op een geweldig spektakel. Mijn favoriet zal hij zal echter nooit worden.

Advies aan Lance

Afgelopen week kregen Armstrong en zijn vroegere entourage (o.a. Bruyneel, Ferrari) een brief van de USADA (anti-doping agentschap in USA). Ze werden daarin beschuldigd van georganiseerd en langdurig gebruik  van EPO, bloedtransfusie, testosteron, corticosteroïden en groeihormoon. Meer dan 10 (ex-)renners zijn ooggetuige geweest van dope-gebruik en de organisatie daarvan. Interessant is dat het niet alleen gaat om vermeend gebruik tijdens zijn keizerlijke periode van 1999-2005, maar ook tijdens zijn comeback-periode in 2009 en 2010.

Armstrong reageerde zoals altijd, zijn mantra is slaapverwekkend: "ik ben de meest gecontroleerde sporter ter wereld en nog nooit positief bevonden". Dat het laatste onwaar is laten we maar even rusten. Volgens zijn advocaat is er sprake van een heksenjacht en zal de onschuld van Armstrong straks onomstotelijk vast staan.

Zouden er weldenkende mensen bestaan die Lance nog geloven? Het bewijs tegen hem is overweldigend. Zijn argument dat de USADA "iets beters te doen heeft" is lachwekkend. Wat zou de USADA beter moeten doen dan dopekonijnen opsporen? Zijn poging om slachtoffer te spelen ("waarom pikken ze alleen mij eruit?") is pathetisch. Vroegere ploegmaat Chris Horner nam het voor hem op door zich af te vragen of iemand wel schuldig kon zijn als er van de daad geen video beschikbaar was. Me dunkt dat je met zulke vrienden geen vijanden meer nodig hebt.

 Ik hoop voor Armstrong dat er mensen in zijn omgeving zijn die hem van verstandig advies kunnen voorzien. Mijn advies zou zijn om een 'come clean' strategie te volgen. In het verleden is dat zeer succesvol gebleken, zie Tiger Woods, Ivan Basso en vele anderen. Vraag of Oprah nog een keer terug wil komen, organiseer een uitzending op prime time en vertel met tranen in je ogen wat er gebeurd is. Leg de nadruk op het feit dat iedereen in die tijd doping gebruikte, zoals Tyler Hamilton ook deed. Leg uit dat je de afgelopen jaren door een hel bent gegaan. Neem al je gele truien mee en beloof ze terug te sturen aan de Tour-organisatie. Ik voorspel dat het volk je zal vergeven. Het oordeel zal zijn dat iedereen gebruikte en dat je van alle gebruikers de aller, allersterkste was. Je moet wel snel zijn. Als je te lang wacht zal je verder wegzakken tot een trieste figuur, die volstrekt ongeloofwaardig is. Van je Livestrong Foundation zal niets meer overblijven dan een occulte sekte.

Het zal me trouwens benieuwen wat de UCI gaat doen als Lance mijn advies opvolgt. Hieronder een plaatje van de top-10 Tourfinishers van afgelopen jaren (bron: Bicycling Magazine, mei 2011). De renners in de zwarte hokjes hebben een dopingverleden. Mijn ongevraagde advies aan de UCI zal overigens zijn om de gele truien per kerende post terug te sturen aan Armstrong en hem alsnog te feliciteren met zijn overwinningen. Geloofwaardige alternatieven zijn niet beschikbaar.

Zwart Goud

Fransen kunnen een heleboel dingen erg goed, maar het maken van befietsbare wegen hoort daar niet bij. Zwak tot zeer zwak zou Johan Cruyff zeggen, gevraagd naar zijn mening over de Franse wegenbouw. Neem bijvoorbeeld de afdaling van de Col de la Croix de Fer. Gelukkig heet de weg Route d'Albiez le Jeune, want 'Rue' zou beledigend zijn geweest voor de meeste andere wegen in  Europa. Toen de Marmotte nog deze Col nog aandeed, ging het verhaal dat elke versie van deze cyclosportieve tocht tenminste een dodelijk slachtoffer maakte en altijd was dat op de Croix de Fer. Eind jaren 90 besloot ik tijdens de afdaling mijn fiets zo snel mogelijk tot stilstand te brengen, in verband smeltwater op de weg. Ik kwam tot stilstand tegen een muurtje van de tunnel. Wat verder in het dal had een andere deelnemer minder geluk. Tegenwoordig slaan de renners linksaf richting Glandon.

De Fransen zouden eens wat meer naar de Italianen moeten kijken. Daar is het bouwen van wegen verheven tot kunst. Strijkijzers worden gebruikt om het wegdek glad te krijgen en kleurexperts ingeschakeld om te garanderen dat het oppervlak pik- en pikzwart is. Heerlijk suizen, geen verassingen.

Gisteravond reed ik een rondje in de buurt van Amsterdam. Ik had de omgeving van de A2 bij Abcoude een tijdje gemeden omdat daar al jaren verbouwd werd, maar nu reed ik van Abcoude naar Ouderkerk, richting Ronde Hoep. Ik kreeg een traktatie. Wat een asfalt! Het stukje is maar een paar kilometer lang, maar wat een asfalt, mensen! Italiaanse toestanden: zwarter dan zwart, gladder dan glad.

Cobo, waar ben je?

Vorig jaar schreef ik een stukje over Juan Jose Cobo met betrekking tot zijn optreden in de Vuelta van 2011. De strekking was dat het op z'n zachtst gezegd opzienbarend was dat een wielrenner 'op leeftijd' met als beste prestatie een plek tussen de 10 en 20 in de Tour van 2007 vrij plotseling alles aan gort reed in de Vuelta. Critici vonden dat ik te snel oordeelde zonder afdoende bewijs.

Cobo wilde in 2011 eigenlijk stoppen met wielrennen. Hoe hij ook zijn best deed, veel beter werd hij de laatste jaren niet. Het verval had zich na 2007 ingezet. De twijfel begon eigenlijk al in 2006. Hij vreesde dat het wielerleven hem niet meer te bieden zou hebben dan een functie als gewaardeerde waterdrager. Eentje die in de bergen lang meekan, maar niet lang genoeg om een goede uitslag te rijden. In 2007 greep hij zijn kans. In het kielzog van renners als Piepoli en Ricco steeg Cobo naar ongekende hoogten. Een topjaar, hij zal genoten hebben. Piepoli en Ricco werden gepakt op CERA-gebruik en de ploeg werd opgeheven. Cobo slaakte een zucht van verlichting, maar had van zijn samenwerking met de twee Italianen wel heel veel geleerd. Na 2007 was alles weer bij het oude, Juan was weer wat hij altijd geweest was. Een gewaardeerde knecht. De prestaties bleven uit en in 2010 reed hij plichtmatig in het buikje van het peloton mee.

Het is goed, dacht Juan Jose. Het waren mooie jaren, maar spek en bonen lust ik niet. Hij overwoog een pensioen.

In de winter van 2010-2011 moet er iets gebeurd zijn. Nieuw elan! Nieuwe motivatie! Plotseling dacht Cobo: DIT-WORDT-MIJN-JAAR! Het jaar waarin ik de Vuelta ga winnen! Natuurlijk kan ik dat! Waarom niet?!

In de Vuelta was hij heer en meester. Met gemak reed hij de concurrentie op de Angliru uit het wiel. Sommigen dachten dat het aan zijn ATB-verzetje lag en Cobo liet het maar zo.

Het is 2012. Het regent. Het voorjaar is koud, te koud. Ook in Spanje kan er nog niet in korte broek worden getraind. Cobo zit vast aan zijn Movistar-contract. Met grote tegenzin heeft hij getekend, maar het beloofde salaris was te hoog om te weigeren. Van de ploegleiding moet het dit jaar in de Tour gebeuren. Gadverdamme, dacht Juan Jose. Die rot-Fransen met hun rotondes en dopingcontroles! Al dat krampachtige gedoe. En dan ook nog in een ploeg met Alejandro. Bah!

Ik ga vreselijk van Cobo genieten deze Tour. Zijn afscheidsronde. Hij zal het niet gaan maken in Frankrijk. Cobo is op. Hij rijdt op zijn tandvlees, wil het liefst naar huis. Toch zullen we zien dat hij een glimlach niet kan onderdrukken als hij in de grupetto de Tourmalet oprijdt. Zijn ontdekking was het pielverzetje. Hij is benieuwd met welk 'excuus' de winnaar in Parijs aankomt.

De overslaande plaat van Maarten Ducrot

Het Nieuwe Wielrennen. Maarten Ducrot spreekt er al jaren over. De definitie is niet helemaal duidelijk en lijkt ook steeds te veranderen. Oorspronkelijk bezigde Ducrot de term vooral in de context van dopingrellen. In het eerste decennium van de 21e eeuw voorspelde hij dat er binnen 50 jaar niet meer over doping in het wielrennen zou worden gesproken. Naarmate de tijd vordert wordt de term ook gebruikt voor renners die zonder duidelijke strategie ten aanval trekken. Niet wachten tot de laatste drie kilometer voor de finish van een Alpenetappe, nee, gewoon ten aanval trekken zoals Andy Schleck in de Tour van 2011. Het Grote Lijden. Het Nieuwe Wielrennen.

Ducrot zag ploegleider Bjarne Riis een voortrekkersrol bekleden bij de invoering van het Nieuwe Wielrennen. Riis voerde in 1996 en 1997 intensieve experimenten uit naar de maximaal tolereerbare dosis van EPO. Hij kwam ver en won de Tour van 1996 met een hematocriet van 62-64% zonder daarbij relevante bijwerkingen te vertonen. Het onderzoek werd enkele jaren later zonder toestemming van de onderzoeker gepubliceerd. Maarten Ducrot vertelde eens dat hij met wielrennen stopte omdat
onder anderen Riis plotseling veel harder ging rijden en hij zich opgelicht voelde. Vreemd toch, gezien het feit dat Ducrot toegaf zelf onder andere testosteron corticosteroïden te hebben gebruikt in zijn carriere. De oplichter voelt zich opgelicht. Zou er pas sprake zijn van oplichting als je door gebruik van doping ook daadwerkelijk wat wint?

Voor de start van de Amstel Gold Race 2012 las ik de Lijst van de Hoop van Maarten Ducrot, waarin hij wielrenners noemt waarvan hij hoopte dat ze zouden winnen. Hij kreeg nog gelijk ook; Gasparotto won na een fantastische laatste 10 kilometer. Verbaasd was ik wel over zijn opmerking over Valverde. Hij hoopte dat Valverde de klassieker zou winnen omdat "hij overtuigd is van zijn onschuld" en "zijn gram wil halen". Huh?

Valverde is teruggekomen van een tweejarige schorsing omdat hij betrokken was bij de Fuentes affaire. Er zouden bloedzakken van hem zijn gevonden in de koelkast van Fuentes. U weet wel, die Spaanse gynaecoloog (!) bij wie ook Frank Schleck 'trainingsadviezen' inkocht voor enkele tienduizenden euro's. Valverde had er naar eigen zeggen niets mee te maken. Ook nadat in de bloedzakken DNA was aangetroffen dat identiek was met dat van Valverde hield hij vol dat hij onschuldig was en beledigde daarmee het intellect van ieder weldenkend mens.

Zou Ducrot werkelijk denken dat Valverde onschuldig is? Zou hij het persisterende ontkennen van Valverde zien als een bewijs a decharge? Hij had beter iets kunnen schrijven als: "Ik hoop dat Valverde wint. Net teruggekomen van een verdiende schorsing, krijgt hij nu een tweede kans om te laten zien dat hij nog steeds tot de sterksten behoort". Maarten Ducrot geeft perfect weer hoe het wielrennen in elkaar steekt en altijd in elkaar gestoken heeft: over doping wordt niet gesproken. Mart Smeets is vergeleken met Ducrot nog rechtlijnig. Hij geeft tenminste toe dat hij hypocriet is. Hij geeft toe dat hij weet dat er doping wordt gebruikt, maar veroordeelt renners pas als dat juridisch gebeurd is. Ducrot veroordeelt helemaal niet, maar roept te pas en te onpas dat met het "Nieuwe Wielrennen" het dopinggebruik geminimaliseerd is. Wat een naïviteit en onnozelheid.

Sportjournalisten hebben zichzelf nog geen controlerende functie aangemeten, hoezeer ze dat ook zouden willen uitstralen. Ze reizen van gemeenplaats naar gemeenplaats en graven nooit dieper dan een dun laagje. Net zo dun als het glanzende laagje olie op de benen van Valverde.

De Spaanse Dokter

Twee weken geleden werd ik op het industrieterrein tussen Utrecht en Maarssen aangereden door een auto. De schade aan mijn fiets was aanzienlijk, maar de schade aan mijzelf leek mee te vallen, hoewel ik behoorlijk veel last van mijn rechterschouder had. Omdat de klachten niet snel afnamen liet ik enkele dagen later een röntgenfoto van mijn schouder maken en stuurde die naar een chirurg in Spanje. Hij bekeek de foto, maakte in het Spaans een verslag op en stuurde dat terug. Ik liet het verslag vertalen, belde hem met behulp van de tolkentelefoon op voor advies. Gelukkig was er geen operatie nodig. De chirurg in kwestie is geen beroemdheid. Hij heeft geen enkel wetenschappelijk artikel over schouderklachten gepubliceerd. Toch is hij mijn wonderdokter. Tikje omslachtig, maar ik ben dik tevreden. Nederlandse dokters zijn volstrekt niet bekwaam in dit soort typische fietsblessures. Toch?

Ik kan me dan ook goed voorstellen dat veel wielerploegen gebruik willen maken van de diensten van José Ibarguren. Vorig jaar nog actief bij OmegaPharma-Lotto, dit jaar bij OmegaPharma-QuickStep. De wielrenners verdienen de allerbeste zorg! Ook handig om een Spaanssprekende arts in de gelederen te hebben. Oh nee, toch niet, er zijn geen Spaanse wielrenners in de ploeg. Hoe dan ook, Ibarguren heeft fraaie palmares. Toch?

In 1999 werkte hij voor Lotto. Door Willy Voet werd hij een dopingdokter genoemd, maar dat was natuurlijk gelogen. Een jaar later ging hij voor Banesto werken. Een ex-wielrenner (Thomas Davy) claimde dat er in Banesto al vele jaren een gestructureerd dopingprogramma bestond, waarbij hij dacht dat iedereen er aan mee deed. In 2002 verhuisde Jose naar Lampre. Vervelend dat kort na de Tour een Lampre-camper werd doorzocht waarbij verschillende dopingmiddelen werden gevonden in een koffer van Ibarguren. Die waren natuurlijk niet voor de renners bedoeld, vertelde hij de politie. Enkele dagen eerder was de echtgenote van Rumsas (Lampre, 3e in de Tour) aangehouden met EPO, corticosteroiden e.d. in de auto. Uiteraard ook niet bedoeld voor de Lampre-ploeg, waarom zou je dat denken?
Vanaf 2004 werkte José drie jaar voor Euskaltel, waar hij talenten als Iban Mayo bijstond. Ploegleider Mauro Gianetti heeft altijd een fijn oog voor talent gehad en trok Ibarguren naar Saunier Duval. Stom toeval natuurlijk dat Piepoli en Ricco op doping werden betrapt. Daar had de Spaanse dokter niets, maar dan ook helemaal niets mee te maken.

Vorig jaar won Philippe Gilbert overal waar hij aan de start verscheen. Het hele seizoen door, vanaf Brabantse Pijl via Tour de France tot de najaarsklassiekers. Tom Boonen had een slecht seizoen in 2011. Dit jaar heerst Tom Boonen over het voorjaar. Hij overwoog zelfs de Amstel Gold Race te rijden, maar realiseert zich dat dit zijn geloofwaardigheid ernstig zou ondermijnen. Hij reed de eerste van de 'Ardense' klassiekers nooit eerder en je hoeft geen kenner te zijn om Tommeke als niet-klimmer te beoordelen. Gilbert moet zijn eerste overwinning in 2012 nog behalen. Waren er grote veranderingen in voorbereiding? Niet echt, het enige is dat medische adviezen van Ibarguren verhuisden van Gilbert naar Boonen. Toeval natuurlijk

Vandaag (12-04-12) werd bekend dat Ibarguren door de Italiaanse justitie in staat van beschuldiging is gesteld in het kader van de Mantova affaire (Velonation). Toen keek José al over de grenzen: hij had vanuit Spanje contact met een apotheek 1600 km verderop. Zal natuurlijk over niet meer dan een paracetamolletje gaan...